Bij ons in Tomohon, Indonesië, feesten we wat af. Elke gelegenheid is er een. Geboorten, verjaardagen, inzegeningen, dopen, noem maar op. Zelfs een overlijden en volgende herdenkingen zijn redenen om de straat af te zetten door een overkapping te maken. Er wordt een Mis gevierd of een woorddienst gehouden, gevolgd door, heel belangrijk, een buffet. Om de één of andere reden lijken er meer mensen bij het buffet aanwezig te zijn dan bij de voorafgaande dienst. Het lijkt status, hoe meer status hoe groter het buffet en het aantal bezoekers. Er is dan ook muziek. Hoeft niet mooi te zijn, als het maar luid is. Twee straten verder moeten ze horen dat wij feest hebben. Het glas in de ramen staat regelmatig te rammelen. Helaas is die hoempa hoempa muziek, afgewisseld met The Cats of Abba, niet mijn smaak. Afzien, maar gelukkig houdt iedereen zich aan een soort sluitingstijd. De mensen bij het buffet zijn voer voor psychologen. Er wordt gebeden, borden en bestek uitgedeeld en dan is het aanvallen. Ik heb geleerd goed op te letten. Bij een bruiloft stonden eens twee lange tafels met hetzelfde aanbod. Iedereen stond te dringen bij de eerste tafel, bij de andere liep bijna niemand. De één schept bescheiden op, de ander stapelt en weer anderen gaan niet terug naar hun plaats, maar blijven bij het buffet staan eten. Iedereen is bang dat er tekort is, maar er wordt altijd weer aangevuld dus die angst is ongegrond. Dat een deel van de straat of soms de hele straat wordt afgezet, is vervelend voor het verkeer. Om de een of andere reden lijkt iedereen zijn feest op zondag te vieren. Het is mij nog nooit overkomen dat we op zondag even met de auto ergens naar toe gingen zonder minstens één keer om te rijden. Weg afgesloten, rij maar om. Het overgrote deel van de mensen hier is christelijk. Heel veel Rooms-Katholieken. In het voorjaar doen heel veel kinderen hun Eerste heilige Communie. Begrijp mij niet verkeerd, ook ik vind dat belangrijk. Wij worden vaak voor meerdere communiefeesten uitgenodigd. Soms zijn er verschillende in één straat. Door al die feesten tegelijk is het extra moeilijk een weg te vinden. Omrijden door de meest smalle wegen. Twee auto’s kunnen elkaar meestal krap passeren. Een gewone personenauto en een SUV … betekent passen en meten. Twee SUV’s die elkaar moeten passeren, dat duurt erg lang, één van de twee moet namelijk achteruit. En toch ga ik graag naar die feesten.

Simon van der Gulik