Preek – Palmzondag: Angst en vertrouwen in Getsémane

Beste medegelovigen, wij staan vandaag aan het begin van de Goede Week. We juichen met palmtakken, we zingen “Hosanna!”, en tegelijk weten we: dit is geen gewone week. Het wordt een weg van lijden, van onzekerheid, van angst, máár … uiteindelijk van een liefde, die sterker blijkt dan alles.

In het evangelie van vandaag nemen we een kijkje in het hart van Jezus, in de Hof van Olijven, Getsémane. En wat zien we daar? Geen stoere held, die nergens bang voor is. Nee, we zien Jezus, die bang is, doodsbang! Hij zegt het zelf: “Mijn ziel is doodsbedroefd.” Hij voelt wat er gaat komen. Het lijden, de pijn, de eenzaamheid.

Dat is misschien wel het eerste dat mag raken: Jezus kent onze angst. Wij denken soms: “Ik moet sterk zijn. Ik mag niet bang zijn.” Maar Jezus laat zien, dat angst bij het mens-zijn hoort. Wij kennen dat ook. Angst voor ziekte. Angst om iemand te verliezen. Angst voor wat er in de wereld gebeurt. Angst voor de toekomst. We zien het soms om ons heen, en we voelen het soms vanbinnen.

En wat doet Jezus met die angst? Hij loopt er niet voor weg. Hij gaat ermee naar zijn Vader. Hij bidt: “Mijn Vader, als het mogelijk is … laat deze beker Mij voorbijgaan.” Dat is een eerlijk gebed. Geen mooie woorden, geen vrome zinnen. Gewoon zeggen wat er in je hart leeft.

Misschien mogen wij dat vandaag opnieuw leren: we hoeven onze angst niet te verbergen voor God. We mogen Hem alles zeggen. Ook onze twijfel, onze zorgen, onze vragen mogen wij uitspreken.

Maar Jezus blijft daar niet staan. Hij zegt daarna iets dat alles verandert: “Maar toch: niet zoals Ik wil, maar zoals Gij wilt.” Dat is vertrouwen. Dat is overgave. Dat is geloven, dat God, zelfs door het donker heen, het beste met ons voorheeft.

Maar dat is niet altijd even gemakkelijk. Ook wij zouden liever zeggen: “Heer, neem alles weg wat moeilijk is.” Maar het leven gaat soms anders. Er zijn dingen, die we niet kunnen veranderen. Er zijn kruisen, die we moeten dragen.

Toch laat Jezus ons zien: we staan er niet alleen voor. God is geen verre toeschouwer. Hij is een Vader, die met ons meegaat, zelfs in het donkerste moment.

En dan is er nog iets dat ons raakt: de leerlingen slapen. Jezus vraagt: “Blijf hier en waak met Mij.” Maar ze vallen in slaap. Ook dat herkennen we. Wij willen er zijn voor God, voor elkaar … maar soms verslappen we. We worden moe. We haken af.

En toch geeft Jezus de apostelen niet op. En ook ons niet.

Misschien is dat wel de uitnodiging van vandaag: dat wij waken en bidden. Niet perfect, niet zonder vallen, maar wel met een open hart. Dat wij, midden in onze angst en onzekerheid, toch blijven zeggen: “Heer, ik vertrouw op U.”

Als wij straksjes deze week verder ingaan, richting Goede Vrijdag en Pasen, laten we dan dit beeld meenemen: Jezus, die bidt in de nacht, bang … en toch vol vertrouwen.

En laten wij proberen met Hem mee te gaan. Met onze zorgen, met onze vragen, met ons leven. In het vertrouwen dat God onze Vader is, die voor ons zorgt, die ons draagt … en die ons uiteindelijk leidt naar het licht van Pasen. Amen.