Openingswoord

Beste medeparochianen, welkom in deze heilige Mis, op de drempel van een bijzondere maand: oktober. In de Kerk noemen we oktober de rozenkransmaand.

Misschien denken zelfs sommige ouderen “O ja, dat deed mijn oma, de rozenkrans bidden” of “dat deden we in onze kinderenjaren, alle kinderen op de knieën in de huiskamer”.

Gelukkig zijn er ook in onze tijd nog steeds mensen, die heilige rozenkrans bidden, velen van hen zelfs dagelijks, en dat is maar goed ook, omdat … Moeder Maria vraagt het op alle verschijningsplaatsen van de wereld, want het is nog steeds een krachtig hulpmiddel, ook voor ons vandaag.

De rozenkrans is geen ketting van woorden, maar een soort ritme van gebed. Terwijl we het Weesgegroet herhalen, wandelen we als het ware met Maria mee door het leven van Jezus: van zijn geboorte tot zijn verrijzenis. En telkens opnieuw ontdekken we hoe groot Gods liefde is.

In een wereld vol drukte, lawaai en schermen kan de rozenkrans een moment van rust zijn. Het helpt ons focussen, stil worden, ons hart openen voor God. En we mogen weten – bijvoorbeeld naar aanleiding van de verschijningen van Maria van Lourdes aan de jonge Bernadette Soubirous – dat Maria bidt altijd met ons meebidt. Zij wijst ons de weg naar Jezus en zegt: “Doe maar wat Hij u zeggen zal.”

Vandaag mogen wij samen vieren, dat God ons uitnodigt om dicht bij Hem te leven. Laten we deze heilige Mis beginnen met een open hart, dankbaar dat we samen zijn, en bereid om te leren van Maria, die ons altijd naar Christus brengt.

Openingsgebed

Laat ons bidden. Almachtige God, uw zorg gaat uit naar iedereen, maar het meest van al naar hen voor wie niemand oog heeft. Wij vragen U: laat niet toe dat wij berusten in het onrecht. Maak ons bereid met alle mensen het brood te delen van uw liefde. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon … Amen.

Peuter-, Kinder- en TienerWoordDienst

Preek

1. Het ontstaan van de rozenkrans

Beste medegelovigen, de rozenkrans heeft een lange geschiedenis, die teruggaat tot de Middeleeuwen. In die tijd konden de meeste mensen niet lezen, en dus ook de psalmen niet bidden, zoals de monniken dat deden. Daarom baden zij als alternatief 150 Weesgegroeten, verdeeld in vijftien tientallen. Inmiddels zijn het twintig tientallen. Zo ontstond de basis van het rozenkransgebed. Later werd er bij elk tientje een geheim uit het leven van Jezus en Maria toegevoegd, zodat wij tijdens het bidden kunnen mediteren, nadenken, over het Evangelie.

In de 13e eeuw verspreidde de heilige Dominicus de rozenkrans als een krachtig wapen tegen ongeloof en moreel verval. En Maria zelf heeft ons in latere eeuwen – zoals in Fatima – opnieuw uitgenodigd om de rozenkrans te bidden. Zo werd het gebed steeds meer een gebedsweg door het leven van Christus, samen met zijn Moeder.

De rozenkrans is dus niet zomaar een herhaling van woorden, maar een eeuwenoude traditie, die ons leert stil te staan bij de belangrijkste momenten van ons geloof. Het is een gebed, dat gegroeid is uit een eenvoud, die voor ons allen toegankelijk is, en dat door de eeuwen heen steeds opnieuw een bron van kracht, troost en bekering blijkt te zijn.

2. De juiste houding bij het bidden van de rozenkrans

Misschien hebben sommigen weleens geprobeerd de rozenkrans te bidden en gedacht: “Dit voelt lang, dit is saai.” Maar de sleutel ligt in de manier waarop wij bidden. Het gaat niet alleen om woorden opzeggen, maar om de houding van ons hart. De rozenkrans is een gebed, dat vraagt om eenvoud, rust en overgave.

Allereerst gaat het om openheid: wij leggen onze zorgen, vreugdes en vragen in Gods handen, terwijl wij de gebeden rustig laten stromen. Het ritme van de Weesgegroeten helpt ons om stil te worden vanbinnen. Wij hoeven niets te ‘presteren’, maar mogen gewoon aanwezig zijn.

Daarnaast vraagt de rozenkrans om aandacht: bij elk tiental wordt een geheim uit het leven van Jezus genoemd – zijn geboorte, zijn kruisweg, zijn verrijzenis … Terwijl wij bidden, mogen wij met onze verbeelding naar dat moment gaan. Het is alsof wij met Maria naast Jezus staan en samen kijken naar wat Hij voor ons doet.

En tenslotte is er vertrouwen: wij hoeven niet bang te zijn als wij afgeleid raken. Ook al dwalen onze gedachten soms af, wij komen steeds weer terug bij de woorden en het geheim. Maria helpt ons, zoals een moeder haar kind bij de hand neemt.

Kortom: wij bidden de rozenkrans niet gehaast, maar rustig. Niet als een verplichting, maar als een ontmoeting. Niet mechanisch, maar met een hart, dat wil leren kijken naar Jezus door de ogen van Maria. Zo wordt de rozenkrans een weg van liefde en vrede, die ons telkens dichter bij God brengt.

3. Het belang van de rozenkrans – oproep van paus Leo XIV

Juist vandaag is de rozenkrans zo actueel. Paus Leo XIV heeft ons allen afgelopen woensdag, 24 september, gevraagd om in oktober elke dag de rozenkrans te bidden voor de vrede. Hij deed deze oproep niet zomaar: overal in de wereld zien wij oorlog, verdeeldheid en onrust. In Gaza biedt de enige katholieke parochie bescherming aan honderden mensen. In Oekraïne en Rusland gaat de oorlog maar door. En met al die overvliegende drones en militaire vliegtuigen lijkt het zich stapje voor stapje alleen maar uit te breiden. In veel landen ontbreekt de bereidheid om naar elkaar te luisteren. Het lijkt soms hopeloos.

En toch zegt de paus: er is een krachtiger wapen dan geweld – het gebed. Hij nodigt ons uit om persoonlijk, in gezinnen en als gemeenschap de rozenkrans te bidden. Want de rozenkrans is een gebed van verzoening. Terwijl wij de geheimen overwegen, verandert ons hart. Wij leren kijken met de blik van Jezus: een blik van vergeving, vrede en hoop.

De paus herinnert ons eraan, dat oktober de maand van de rozenkrans is, met 7 oktober – het feest van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans – als hoogtepunt. In Rome komen mensen elke avond samen in de Sint-Pieter om de rozenkrans te bidden. Ook wij kunnen hier in onze parochie en thuis aansluiten, maandag t/m vrijdagmorgen om 08.30 uur, wetend dat miljoenen katholieken hetzelfde gebed bidden.

Waarom is dit belangrijk? Omdat vrede niet begint met politici of verdragen, ofschoon zij dat zelf wel denken, maar nee, vrede begint in ons eigen hart. Als wij de rozenkrans bidden, worden wij zelf vredelievender. Wij leren om niet haat met haat te beantwoorden, maar kwaad met goed. Wij worden gevoelig voor het lijden van anderen, zoals Maria gevoelig was voor het lijden van haar Zoon.

Daarom zegt paus Leo: laten wij van oktober een maand maken van intens gebed, speciaal met de rozenkrans. Lieve mensen, ook wij, parochianen van de Dionysiusparochie, zijn daarbij nodig! Onze gebeden tellen, onze stemmen doen mee. Stellen we voor: elke dag miljoenen rozenkransen, als een geestelijke bloemenkrans rondom de wereld, die wij met Maria aan God aanbieden voor vrede.

Laten wij dus gehoor geven aan de oproep van de paus. Laten wij thuis bidden, als het kan het liefste samen in de kerk – waarom zouden we thuis blijven zitten als we toch geen verplichtingen hebben, of we bidden onderweg naar werk of school – al is het maar een tientje. Samen kunnen wij een verschil maken. Want met Maria aan onze zijde en Jezus in ons hart is geen duisternis te groot en geen vrede onmogelijk.

Vragen wij onszelf vandaag af: wat is de vrede mij waard!? We kunnen denken van onszelf: ik ben geen onderhandelaar tussen oorlogvoerende landen, maar bidden voor de vrede … dát kan ik en dat zál ik doen.

Ik hoop, dat wij vandaag allen thuis minstens één tientje bidden en dat er vanaf woensdagmorgen 1 oktober om 08.30 uur méér mensen dan anders zijn om met ons de rozenkrans mee te bidden. Amen.

Openingsgebed bij de voorbede

Goede God, in deze rozenkransmaand vertrouwen wij ons toe aan Maria. Laat ons bidden om vrede, eenheid en liefde, zodat Christus’ licht onze wereld vervult.

Slotgebed bij de voorbede

Heer, wij danken U voor het geschenk van de rozenkrans en de voorspraak van Maria. Wij prijzen U om uw vrede, uw vergeving en uw trouw. Laat ons leven getuigen van het Evangelie, tot eer van uw heilige Naam. Door Christus, onze Heer. Amen.