Openingswoord

Broeders en zusters, welkom, vandaag vieren wij de tweede zondag van Pasen, de Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid.

We staan voorlopig – 50 dagen lang, tot aan het feest van Pinksteren – nog steeds in het licht van de Verrijzenis, en juist vandaag worden we uitgenodigd te ontdekken hoe ruim Gods barmhartigheid is. Het is geen vaag idee, maar een levende werkelijkheid: God, die ons telkens opnieuw tegemoetkomt, ons optilt wanneer wij vallen, ons nieuw leven geeft.

Wij vragen God, dat Hij ons geloof vernieuwt, dat wij beter mogen gaan begrijpen wat het betekent, dat wij door het water van de Doop zijn gereinigd, door de Geest zijn herboren en door het Bloed van Christus zijn verlost. Dat wij niet alleen verstandelijk weten wat Pasen betekent, maar het ook werkelijk gaan leven, leven als ‘mensen van de verrijzenis’.

We zullen horen hoe de eerste christenen dat deden: eensgezind, delend, biddend, het brood brekend. Een gemeenschap vol vreugde en eenvoud van hart. Dat is geen ideaal uit een ver verleden, maar een uitnodiging het ook zo te proberen.

Als wij eerlijk zijn, merken wij, dat wij daar soms nog ver vanaf staan. Daarom keren wij ons nu tot de Heer, erkennen wij onze zonden, en bidden wij samen de schuldbelijdenis.

Openingsgebed

Laat ons bidden. Barmhartige en eeuwige God, ieder jaar brengt Gij in de viering van het Paasfeest het geloof van uw volk tot nieuw leven. Blijf allen uw genade schenken en laat hen de diepe zin verstaan van het water, waardoor zij zijn gereinigd, van de Geest in wie zij zijn herboren, en van het Bloed, waardoor zij zijn verlost. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon … Amen.

Peuter-, Kinder- en TienerWoordDienst

Preek

Wij staan met Thomas

Broeders en zusters, vandaag horen wij die krachtige woorden van Thomas: “Als ik niet zie, als ik niet kan aanraken, zal ik zeker niet geloven.” Ook wij leven niet in een wereld waar alles vanzelfsprekend is, ook wij hebben onze vragen, twijfels, onze momenten van onzekerheid, waarin wij denken: waar is God nu, waarom voel ik Hem niet, zie ik Hem niet?

Nu is Thomas echt geen slechte leerling, geen ongelovige in de zin van onverschillig, maar iemand, die verlangt naar echtheid, zekerheid, naar een geloof dat je kunt aanraken, en juist daarom lijkt hij zo op ons, mensen van 2026, die ook zoeken naar iets wat echt is, wat standhoudt, wat niet zomaar verdwijnt als het moeilijk wordt.

De deuren van ons leven

De leerlingen zitten uit angst achter gesloten deuren. Ook wij sluiten soms de deuren van ons hart, misschien uit teleurstelling, pijn, uit vermoeidheid, omdat het leven niet altijd loopt zoals wij hopen, maar Jezus komt juist daar binnen, midden in die geslotenheid, midden in die angst.

Hij zegt: “Vrede zij u.” Er klinkt geen verwijt, geen oordeel, maar vrede, en dat is het eerste teken van Gods barmhartigheid: dat Hij niet komt om met ons af te rekenen, maar ons te richten op het goede, ons opnieuw adem te geven, om ons weer tot leven te brengen.

Hoe raken wij Jezus aan?

Maar dan die vraag van Thomas over dat willen zien en aanraken van Jezus: hoe kunnen wij dat vandaag doen, hoe kunnen wij, zonder Jezus fysiek te zien toch tot een diep geloof komen, hoe kunnen wij ‘aanraken’?

Wij raken Jezus allereerst aan in de Eucharistie, want daar geeft Hij zichzelf, niet als idee, maar als werkelijkheid, als zijn Lichaam en Bloed, en wanneer wij te Communie gaan, dan is dat geen gewoon moment, maar een ontmoeting, een aanraking, een diepe verbondenheid met de levende Heer.

Wij raken Jezus ook aan in het gebed, wanneer wij soms helemaal stil worden of maar weinig woorden gebruiken, en toch merken, dat er Iemand is, die ons draagt.

Wij raken Hem eveneens aan in elkaar, in concrete momenten van liefde: wanneer wij iemand helpen, wij geduld hebben, wanneer wij vergeven, en misschien denken wij: dat is maar klein, maar juist daar wordt Christus tastbaar … al is het maar als een klein zaadje – want dat wordt vanzelf groter.

Denk aan een moment waarop iemand onverwacht echt naar je luistert, zonder oordeel, en je merkt: dit doet iets met mij, dit geeft rust, vertrouwen; daar gebeurt dan iets van Gods aanwezigheid.

Geloof groeit door vertrouwen

De tweede lezing zegt: “Zonder Hem gezien te hebben hebt gij Hem lief.” Dat is ons geloof, wij zien niet alles, begrijpen niet alles, maar wij vertrouwen, stap voor stap, en dat vertrouwen groeit, juist door de weg, die wij gaan, ook door moeilijke momenten heen.

Geloof is niet: alles zeker weten, maar je toevertrouwen, ook wanneer het nog niet duidelijk is, zoals iemand, die in de mist een brug oversteekt, zonder het einde te zien, maar toch stap voor stap verdergaat, omdat hij erop vertrouwt, dat die brug hem zal dragen.

Zo is het ook met ons geloof: wij zetten stappen, soms klein, soms aarzelend, maar telkens opnieuw mogen wij ontdekken, dat God ons draagt.

“Mijn Heer en mijn God”

Thomas roept uit: “Mijn Heer en mijn God!” Dat is geen droge conclusie, maar een persoonlijke belijdenis; zijn hart is geraakt.

Dat is waar ook wij naartoe mogen groeien: dat ons geloof niet alleen iets is van woorden of gewoontes, maar een levende relatie met Christus, die wij in ons leven herkennen.

Wanneer wij bijvoorbeeld na een moeilijke dag toch een moment van rust vinden en denken: ik ben niet alleen, er is Iemand, die met mij meegaat, dan begint dat geloof te leven, dan wordt het persoonlijk.

De vreugde van de barmhartigheid

Vandaag vieren wij de Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid, en dat betekent: God blijft ons steeds opnieuw opzoeken, uitnodigen, steeds opnieuw vergeven.

Dat zien wij ook in het evangelie. Acht dagen later komt Jezus opnieuw, speciaal voor Thomas, Hij laat hem niet vallen, Hij wacht op hem, Hij komt hem in zijn twijfel tegemoet.

Zo gaat God ook met ons om: Hij heeft geduld, Hij blijft komen, blijft ons uitnodigen, ook als wij soms traag zijn, als wij blijven twijfelen.

Ons dagelijks leven

En ook dat betekent, dat ons geloof niet iets is dat alleen hier in de kerk gebeurt, maar iets dat doorwerkt in ons hele leven, in hoe wij omgaan met anderen, hoe wij keuzes maken, hoe wij omgaan met tegenslagen.

Wanneer wij bijvoorbeeld merken, dat wij geneigd zijn snel te oordelen, maar ons toch inhouden en kiezen voor begrip, dan groeit daar iets van het evangelie.

Wanneer wij na een drukke dag toch even tijd nemen voor gebed, al is het maar kort, dan openen wij een deur waardoor God binnen kan komen.

Wanneer wij de heilige Eucharistie met aandacht en verlangen ontvangen, dan laten wij Christus ons werkelijk aanraken.

Uitgenodigd om te geloven

Zo worden wij vandaag uitgenodigd om met Thomas mee te gaan, niet door alles te moeten zien, maar door ons hart open te stellen, ons te laten raken, door erop te vertrouwen, dat Christus werkelijk leeft en aanwezig is.

Hij komt vandaag ook in ons midden, spreekt zijn vrede over ons uit, nodigt ons uit om te geloven, te groeien, om te leven vanuit zijn barmhartigheid.

Misschien kunnen wij vandaag eenvoudig bidden: Heer, ik wil geloven, help mij in momenten van ongeloof, raak mijn hart, zodat ik met heel mijn leven kan zeggen: Mijn Heer en mijn God. Amen.