In zijn boodschap voor de Wereldvrededag op 1 januari roept paus Leo XIV op om weerstand te blijven bieden tegen de duisternis en te blijven geloven dat vrede mogelijk is.

“De vrede zij met u!” Deze oeroude groet, die vandaag de dag in vele culturen nog steeds dagelijks wordt gebruikt, kreeg op de avond van Pasen nieuwe kracht op de lippen van de verrezen Jezus. “Vrede zij u” (Joh. 20,19-21) is zijn Woord dat niet alleen vrede toewenst, maar een definitieve verandering teweegbrengt in wie het aanneemt, en daarmee in de hele werkelijkheid.

Christus, onze vrede

Hij die de dood heeft overwonnen en de muren tussen mensen heeft afgebroken (Ef. 2,14), is de Goede Herder, die zijn leven geeft voor de kudde en die nog vele schapen heeft buiten de omheining van de schaapskooi (vgl. Joh. 10,11.16): Christus, onze vrede. Zijn aanwezigheid, zijn gave en zijn overwinning weerklinken in de volharding van vele getuigen, door wie Gods werk in de wereld voortgaat en zelfs nog zichtbaarder en helderder wordt in de duisternis van deze tijd.

Het contrast tussen duisternis en licht is immers niet slechts een bijbels beeld om de barensweeën te beschrijven waaruit een nieuwe wereld wordt geboren. Het is een ervaring die ons doordringt en door elkaar schudt in het licht van de beproevingen die wij tegenkomen, binnen de historische omstandigheden waarin wij leven.

Opdracht

Het licht zien en erin geloven is noodzakelijk om niet in het duister weg te zinken. Dit is een opdracht waartoe de leerlingen van Jezus op unieke en bevoorrechte wijze zijn geroepen, maar die langs vele wegen ook toegang vindt tot het hart van ieder mens. Vrede bestaat: zij wil in ons wonen, heeft de zachte kracht om het verstand te verlichten en te verruimen, weerstaat en overwint geweld.

‘Laten wij de vrede ontvangen en erkennen, in plaats van haar als ver en onmogelijk te beschouwen’

In dit voorgevoel leven de vrouwen en mannen van de vrede, die in het drama van wat paus Franciscus “een derde wereldoorlog in stukjes” heeft genoemd, nog steeds weerstand bieden aan de besmetting door de duisternis, als wachters in de nacht. Het tegendeel, namelijk het vergeten van het licht, is helaas mogelijk: dan verliest men het gevoel voor realiteit en geeft men zich over aan een vertekende voorstelling van de wereld, in het teken van duisternis en angst.

Openstellen

Of wij nu de gave van het geloof hebben of menen haar niet te hebben, laten wij ons openstellen voor de vrede! Laten wij haar ontvangen en erkennen, in plaats van haar als ver en onmogelijk te beschouwen.

Nog vóór zij een doel is, is vrede een aanwezigheid en een weg. Ook al wordt zij zowel binnen als buiten ons bestreden, laten wij haar behoeden. Zij is een beginsel dat onze keuzes leidt en bepaalt. Zelfs op plaatsen waar slechts puin rest en wanhoop onvermijdelijk lijkt, vinden wij vandaag mensen die de vrede niet zijn vergeten.

Het goede niet vergeten

Zoals Jezus op de avond van Pasen binnentrad in de plaats waar de leerlingen verbleven, angstig en ontmoedigd, zo blijft de vrede van de verrezen Christus deuren en barrières doorkruisen via de stemmen en gezichten van zijn getuigen. Het is de gave die ons in staat stelt het goede niet te vergeten, het als overwinnaar te erkennen en het opnieuw en samen te kiezen. (Vertaling: Susanne Kurstjens)

Uit het Katholiek Nieuwsblad