Openingswoord

Beste medegelovigen, welkom in deze Woord- en Communieviering in het weekend van Palmzondag, ook wel Passiezondag genoemd. We lezen vandaag het Evangelie waarin Jezus Jeruzalem intrekt, waarbij Hij door het volk toegejuicht en bejubeld wordt. Jezus werd bejubeld door de mensen met palmtakken in hun hand.

Tijdens het lof prijzen en eren van Jezus, op zijn tocht door Jeruzalem, weet Jezus dat zijn lijden, en sterven nabij is.

Wij zijn in deze vastenperiode, aangekomen in de Goede Week, waarin we gedenken en herdenken, het lijden en sterven van onze Heer, Jezus Christus.

Om deze “heilige” week intens te beleven, is het lezen en overdenken van het lijdensverhaal, een goede manier, om dicht bij Jezus te zijn in Zijn, lijden en sterven.

En laten we nadenken over, de momenten wanneer wij Jezus lof prijzen en eren, en over wanneer we ons van hem afkeren, zoals in Jeruzalem gebeurde.

Voor ons zijn er, door pastoor Frank, gewijde palmtakken, die we nu uitreiken.

Gebed

Laat ons bidden. Almachtige eeuwige God, Gij hebt met Uw zegen deze palmtakken geheiligd. Hiermee willen we Christus eren en toejuichen. Geef dat wij, die Hem als Koning op zijn weg willen begeleiden, door Hem ook mogen komen tot het hemelse Jeruzalem. Gij die leeft in eeuwigheid. Amen.

Omdat we nog vaak tekort schieten, in ons doen en laten, willen we dit belijden aan God en elkaar, om de Heilige Communie straks waardig te kunnen ontvangen. Daartoe bidden we samen de schuldbelijdenis.

Overweging

Lieve medegelovigen, lieve medemens, in het Evangelie van de Palmliturgie staan we aan het begin van de lijdensweek. In de evangeliën van de afgelopen weken hebben we gehoord, dat Jezus veel wonderen heeft gedaan, opdat men zou gaan geloven, dat Hij de Messias is. Veel mensen hadden het begrepen en waren enthousiast geraakt, en riepen Hem toe: “Hosanna, Zoon van David, gezegend Hij die komt in de naam van de Heer”.

Jezus rijdend en toegejuicht door de straten van Jeruzalem, wist dat het over een week anders zou gaan, dat ze hem zouden toeschreeuwen: “aan het kruis met Hem”. En toch ging Hij door om de wil van zijn hemelse Vader te doen”. Hiervoor was Hij in de wereld gekomen.

Het lijden van Jezus, dat we volgende week herdenken, kan veel indruk op ons maken en ons tot nadenken stemmen, als we het evangelie van de Palmliturgie erbij in gedachten houden. Hoe is het mogelijk, dat Jezus, de ene week wordt bejubeld en even later door dezelfde mensen tot de dood aan het kruis wordt veroordeeld.

Hoe staan wij zelf hierin? Hoe staat het met ons geloof? Houden we het vast of kunnen we ineens tegengesteld denken?

Wij, christenen, horen in het voetspoor van Jezus te leven. Voor ons leven van alledag hebben we veel aan zijn woorden in de Bijbel. Door zijn woorden geeft Hij aan wat een christelijke levenshouding is. Een levenshouding zoals God voor ons bedoeld heeft.

Als het leven lekker loopt dan is dat goed te doen. Maar wat als er lijden op ons afkomt, als de toekomst donker lijkt, als we ons door God en de mensen verlaten voelen. Blijven we dan standvastig in ons belijden van het geloof, of keren we ons teleurgesteld van God af?

Overkomt ons lijden of tegenslag dan kunnen we ook bij Jezus te rade gaan. Jezus heeft het ons voorgeleefd. Jezus heeft zich ook verlaten gevoeld. Aan het kruis bad Hij nog: “God, mijn God waarom hebt Gij mij verlaten”. Jezus is God en mens, en heeft als mens weet van al onze menselijke zwakheden en gevoelens.

In zijn weten, dat Hij overgeleverd zou worden om te lijden en in zijn lijden zelf, heeft Hij onze gevoelens en momenten van wanhoop, moedeloosheid en angst ook moeten doorstaan.

Hij heeft dit doorstaan uit Liefde voor ons. Uit pure, allesomvattende Liefde. Laten we bij onszelf afvragen of wij ons lijden, onze momenten in het leven die anders lopen dan wij gedacht hadden, doorstaan uit liefde voor Hem?

Tijdens zijn leven trok Jezus zich regelmatig terug om te bidden, om contact te hebben met zijn hemelse Vader.

Ook in zijn lijden bleef Hij constant op zijn Vader gericht. In wanhoop heeft Hij zelfs gevraagd, of het mogelijk kon zijn dat het lijden niet meer hoefde. Hij voegde er wel aan toe: “Niet mijn wil maar Uw wil geschiedde.”

Zo deed Hij ons voor dat ook wij in ons leven, op elk moment, op goede en minder goede momenten, in contact moeten blijven met de Vader, door te bidden, en daarbij onze wil, ons leven in Zijn handen te leggen.

In de komende week herdenken we heel bijzonder het lijden en sterven van Jezus, ons voorbeeld. En we denken vooral aan Gods onvoorwaardelijke Liefde voor ons, die in dit lijden en sterven tot uitdrukking is gebracht.

Laten we, nadenkend over Zijn lijden, en ons bezinnen over hoe wij, met ons eigen lijden en het lijden van de ander omgaan. Amen.