“Geeft dan aan de keizer wat van de keizer is, en aan God wat van God is.” Jezus spreekt over een munt met de afbeelding van de keizer. Maar wijzelf dragen Gods beeld. Wij behoren Hem toe: met ons hart, onze talenten, onze tijd.

Natuurlijk hebben we verplichtingen. School, werk, huishouden en samenleving vragen onze inzet. Jezus nodigt ons uit die verantwoordelijkheid te nemen. Maar krijgt God ook ruimte? Of ontvangt Hij alleen de minuten die toevallig overblijven?

We hoeven ons leven niet overhoop te halen om Hem meer plaats te geven. We kunnen morgen beginnen met een eenvoudig gebed, voordat we onze telefoon pakken: “Heer, deze dag is van U. Help mij vandaag uw liefde door te geven.”

En dat gebed mag handen en voeten krijgen. Misschien wacht iemand al dagen op een berichtje. Misschien kunnen we thuis onze scherpe reactie inslikken en werkelijk luisteren. Juist daar geven we God wat Hem toekomt: liefde die zichtbaar wordt.

God vraagt ons hart omdat Hij ons gelukkig wil maken. Bij Hem hoeven we onze waarde niet te bewijzen. We zijn al geliefd.

Laten we daarom vandaag even stilstaan: wie krijgt het beste van ons? En welke ruimte maken we voor God?