Openingswoord

Broeders en zusters, welkom. Vandaag vieren wij het hoogfeest van de heilige Drie-eenheid: God de Vader, de Zoon en de heilige Geest. Wij vragen God, dat wij Hem leren kennen in waarheid, Hem aanbidden in geloof en leven vanuit zijn liefde.

Mozes gaat ’s morgens vroeg de berg Sinaï op. Hij zoekt de Heer niet bepaald op een rustig moment, en met stenen platen in zijn handen en met een volk, dat dringend vergeving nodig heeft, betreedt hij de Sinaï. Daar openbaart God zijn Naam: barmhartig, geduldig, groot in liefde en trouw.

Laten ook wij daarom nu met vertrouwen tot Hem naderen en samen onze eigen schuld belijden.

Openingsgebed

Laat ons bidden. God onze Vader, Gij hebt het Woord der waarheid en de Geest die heilig maakt in de wereld gezonden om aan de mensen het verheven mysterie van uw Godheid te openbaren. Geef dat wij het ware geloof belijden door de glorie van de eeuwige Drievuldigheid te erkennen en door haar Eenheid in macht en majesteit te aanbidden. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon … Amen.

Peuter-, Kinder- en TienerWoordDienst

Preek

1. Een geloof dat gegroeid is in gebed

Vandaag vieren wij dus de heilige Drie-eenheid: één God in drie Personen, Vader, Zoon en heilige Geest. Dat klinkt misschien alsof de Kerk op een goede dag aan een bureau is gaan zitten om een moeilijk idee te bedenken, maar zo is het niet gegaan. Het geloof in de Drie-eenheid is gegroeid vanuit de ontmoeting met God, vanuit gebed en studie van de heilige Schrift, de Eucharistie en het leven van de eerste christenen.

Israël geloofde in de ene God. Niet in allerlei goden voor de zon, de zee, de oorlog of de oogst, maar in de ene levende God, de Schepper van hemel en aarde, de God van Abraham, Isaäk en Jakob, de God die Mozes riep en zijn volk bevrijdde.

In de eerste lezing hoorden wij hoe God zichzelf openbaart als barmhartig, geduldig, groot in liefde en trouw. God is geen koude en kille macht op afstand, maar Iemand die zijn Naam bekendmaakt, die met mensen meetrekt, die vergeeft en trouw blijft.

Daarna komt Jezus. De leerlingen ontmoeten Hem, horen Hem spreken, zien Hem genezen, vergeven, sterven en verrijzen. Zij noemen Hem niet zomaar een profeet of een bijzonder mens, nee, in Hem ontmoeten zij God zelf.

En Jezus zelf spreekt over zijn Vader, bidt tot de Vader, doet de wil van de Vader, en tegelijk zegt Hij: wie Mij ziet, ziet de Vader.

Na Pasen en Pinksteren ervaren de leerlingen ook de heilige Geest: niet als een vage fijne sfeer, maar als Gods kracht, Gods vuur, Gods aanwezigheid in hun hart en in de Kerk.

Langzaam aan heeft de Kerk woorden gezocht om trouw te blijven aan wat zij ontvangen had. In de eerste eeuwen kwamen er discussies, concilies, geloofsbelijdenissen. Niet om het geloof ingewikkelder te maken, maar om te beschermen wat kostbaar is: dat Jezus werkelijk God is, dat de Geest werkelijk God is, en dat wij toch niet in drie goden geloven. Zo is de taal van de Drie-eenheid gegroeid: één God, drie Personen.

2. God is liefde, gemeenschap en gave

Wat vieren wij dan vandaag? Niet een ingewikkelde rekensom, die wij moeten oplossen. Wij vieren, dat God in zichzelf liefde is. En liefde begint bij God niet pas wanneer wij bestaan. God wordt niet pas liefdevol wanneer Hij de wereld maakt. Van eeuwigheid is de Vader liefdevol naar de Zoon, de Zoon ontvangt alles van de Vader en geeft zichzelf terug in liefde, en de heilige Geest is de levende band van liefde, de gemeenschap van Vader en Zoon, een liefde, die zó sterk is, dat het een aparte Persoon is.

Daarom zegt het evangelie: “Zozeer heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn Eniggeboren Zoon heeft gegeven.” God houdt zijn liefde niet voor zichzelf. De Vader geeft de Zoon. De Zoon komt niet om te veroordelen, maar om te redden. En de Geest maakt ons van binnenuit open voor dat geschenk, zodat geloof niet alleen iets is wat wij weten, maar vooral iets waarin wij leven.

De apostel Paulus zegt: “De genade van de Heer Jezus Christus, de liefde van God en de gemeenschap van de Heilige Geest zij met u allen.” Dat is eigenlijk een kleine geloofsbelijdenis. De liefde komt van de Vader, de genade wordt zichtbaar en tastbaar in Jezus Christus, en de gemeenschap wordt ons geschonken door de heilige Geest. Wij staan dus niet buiten God, alsof wij van een afstand naar een groot geheim kijken, nee, wij worden uitgenodigd om binnen te gaan in Gods leven.

In de Eucharistie gebeurt dat op een heel concrete manier. Wij bidden tot de Vader, door Christus, in de heilige Geest. Wij luisteren naar het Woord van God, wij brengen brood en wijn naar het altaar, en door de kracht van de Geest ontvangen wij Christus zelf, zijn Lichaam en Bloed. De Eucharistie is dus geen los moment tussen andere kerkelijke dingen door; zij trekt ons binnen in de beweging van de Drie-eenheid. De Vader geeft, de Zoon geeft zichzelf, de Geest maakt ons tot één lichaam. Daarom kan de heilige Mis ons geloof voeden, onze liefde zuiveren en onze hoop wakker houden.

3. Leven vanuit de Drie-eenheid

Wat betekent dit voor ons dagelijkse leven? Allereerst dat wij geschapen zijn … voor gemeenschap. Wij zijn niet gemaakt om gesloten eilandjes te zijn. Natuurlijk hebben wij stilte nodig, rust, een eigen plek, maar wij worden mens door liefde te ontvangen en te geven. Thuis, in de parochie, in vriendschappen, op werk of op school: telkens komt de vraag terug of wij leven vanuit ons eigen gelijk … of vanuit verbondenheid?

Paulus geeft heel eenvoudige woorden: verheugt u, spoort elkaar aan, weest eensgezind, bewaart de vrede. Dat vraagt geen ingewikkelde theorie. Iedereen kan dit begrijpen. Het begint ermee, dat wij soms onze toon matigen, iemand niet meteen vastpinnen op één fout, of een ander bemoedigen wanneer hij of zij de moed verliest. Eén berichtje op het juiste moment kan meer doen dan een ellenlange uitleg. Eén verzoenend woord aan tafel kan de sfeer in een huis helemaal ten goede keren.

De Drie-eenheid leert ons ook, dat liefde altijd gave is. De Vader geeft de Zoon, de Zoon geeft zijn leven, de Geest geeft kracht en gemeenschap. Als wij leven met God, worden wij mensen die niet alleen vragen: wat krijg ik, waar heb ik recht op, wie ziet mij staan? Wij leren ook vragen: waar kan ik vandaag iets geven van mijn tijd, mijn aandacht, mijn geloof, mijn vrede?

Dat maakt het christelijk leven niet zwaar, maar ruim. Wij hoeven niet allemaal grote dingen te doen. Wij kunnen beginnen met trouw bidden, de zondagse Eucharistie serieus nemen, vergeving vragen wanneer wij fout zitten, en de vreugde van het geloof niet verstoppen. Wanneer wij te Communie gaan, ontvangen wij niet alleen steun voor onszelf; wij worden gezonden om samen dragers te zijn van Christus’ liefde.

Zo wordt het feest van de Drie-eenheid geen moeilijk hoofdstuk uit een boek, maar een uitnodiging om dieper te leven. Wij zijn bemind door de Vader, gered door de Zoon en bezield door de heilige Geest. Vanuit die liefde mogen wij telkens opnieuw beginnen, elkaar opbouwen, de vrede bewaren en met meer vuur Eucharistie vieren. De genade van Christus, de liefde van de Vader en de gemeenschap van de heilige Geest zij met ons allen. Amen.