Openingswoord

Lieve allemaal, welkom, vandaag vieren we het feest van de heilige Familie: Jezus, Maria en Jozef. Geen probleemloze familie uit een sprookje, maar een echt gezin, met zorgen, keuzes en vertrouwen.

In de eerste lezing zullen we iets heel concreets horen: ouders en kinderen zijn aan elkaar gegeven om elkaar te eren. Dat klinkt misschien ouderwets, maar het is eigenlijk super actueel.

Eren is: luisteren, geduld hebben, elkaar serieus nemen. Niet alleen kinderen naar ouders toe, maar ook andersom. Jong en oud hebben elkaar iets te geven. Als dat lukt, groeit er iets moois: begrip, vrede en toekomst.

Laten we deze Mis beginnen met dat verlangen: dat wij in onze gezinnen en relaties naar elkaar leren kijken met respect en liefde.

Openingsgebed

Laat ons bidden. Heer, in uw goedheid hebt Gij ons de heilige Familie als voorbeeld gegeven. Geef, dat wij hen navolgen door een goed gezinsleven en onderlinge liefde om eens in de vreugde van uw Huis het eeuwig geluk te mogen genieten. Door Onze Heer Jezus Christus, uw Zoon … Amen.

Peuter-, Kinder- en TienerWoordDienst

Preek

Broeders en zusters, jonger en ouder, vandaag kijken we naar het gezin. Niet zomaar naar een gezin, maar naar wat een gezin tot een katholiek gezin maakt. En tegelijk ontdekken we waarom wij als Kerk ook één grote familie zijn.

Dat klinkt misschien mooi en warm, maar laten we eerlijk zijn: gezinnen zijn niet vanzelf heilig. Ze zijn soms rommelig, druk, kwetsbaar, en af en toe is het gezinsleven gewoon lastig. Zelf heb ik als pastoor natuurlijk geen gezin, maar ik kom wel uit een gezin. Ik weet er dus alles van. Dit feest is voor ons allen heel belangrijk.

Als we naar de heilige Familie kijken, zien we ook geen ideaal plaatje zonder problemen. We zien een jong gezin, dat moet vluchten. Midden in de nacht. Geen overleg, geen plan B. Jozef staat op, pakt Maria en het Kind, en gaat. Waarom? Omdat hij verantwoordelijkheid neemt. Omdat hij luistert naar God. Omdat liefde soms betekent: in beweging komen, ook als we het spannend vinden.

Dat zegt iets belangrijks: een katholiek gezin is geen gezin zonder problemen, maar een gezin, dat leert vertrouwen, zelfs als het leven zwaar valt.

In de tweede lezing uit de brief aan de Kolossenzen krijgen we geen theorie, maar een soort handleiding voor het dagelijkse leven. Paulus zegt niet: “Zorg dat alles vlekkeloos verloopt.” Hij zegt: bekleed je met ontferming, mildheid, geduld. Met andere woorden: trek elke dag opnieuw die houding aan als een soort kledingstuk.

Dat is precies wat een katholiek gezin maakt tot wat het is. Niet regels op papier, maar een manier van leven, van omgaan met elkaar. Een levenshouding: elkaar verdragen, elkaar vergeven. Want ja, we botsen weleens. We zeggen dingen, waar we later spijt van hebben, woorden, die we liever hadden ingeslikt. We stellen anderen én onszelf teleur. En juist dáár wordt geloof concreet.

Een katholiek gezin is een plek waar in vergeving wordt geoefend; waar we leren om niet meteen weg te lopen, maar het gesprek aan te gaan. Waar “sorry” geen zwakte is, maar kracht. Waar liefde niet alleen gevoel is, maar een bewuste keuze. Paulus zegt: “Bekleedt u boven dat alles met de liefde, als de band van de volmaaktheid.” Liefde is alles wat ons bij elkaar houdt. Zónder liefde vallen gezinnen uit elkaar; mét liefde kunnen ze groeien, ook door moeilijke periodes heen.

En dan zijn daar die zinnen over man, vrouw, kinderen, ouders. Die worden soms als lastig ervaren. Maar als we ze goed horen, gaat het niet over macht, maar over verantwoordelijkheid. Over elkaar niet klein maken, maar laten groeien. Kinderen gehoorzamen niet, omdat ouders altijd gelijk zouden hebben, maar omdat vertrouwen groeit in relatie. Ouders worden aangespoord om hun kinderen niet te ontmoedigen.

Dat is zó actueel. Want hoe snel kunnen woorden kwetsen. Hoe belangrijk is het, dat thuis een plek is waar je mag falen, waar je opnieuw mag beginnen.

Dat brengt ons bij een tweede punt: waarom wij ook als Kerk één grote familie zijn. Want niet iedereen heeft een warm gezin. Niet iedereen heeft ouders, die er altijd waren, of kinderen, die dichtbij zijn. Juist daarom is de Kerk geroepen om familie te zijn. Hier horen we erbij. Hier noemen we elkaar ‘broeders en zusters’. Niet omdat we zo goed bij elkaar passen, maar omdat God ons bij elkaar heeft gebracht. Hij wil, dat wij er samen iets van proberen te maken.

De woorden van Paulus gelden dus niet alleen voor gezinnen thuis, maar ook voor ons als parochie. Hoe gaan wij met elkaar om? Zijn wij mild? Hebben wij geduld met verschillen? Kunnen wij elkaar verdragen, ook als we anders denken of het geloof anders beleven? Of trekken we ons terug, zodra er wrijving is? Kerk-zijn is samen leren leven in de geest van Christus. Dat is dikwijls oefenen. Soms zelfs ploeteren. Maar altijd samen.

En kijken we nog eens naar Jozef in het evangelie. Hij spreekt geen woord, maar hij doet wat nodig is. Hij beschermt, hij leidt, hij kiest voor het leven van het Kind en zijn Moeder. Zo wordt hij voor ons allen een voorbeeld.

Ook wij worden geroepen om zorg te dragen voor elkaar. Voor de kwetsbaren. Voor wie dreigt af te haken. Voor wie onderweg gewond is geraakt.

Een katholiek gezin – klein of groot – is een plek waar Christus mag wonen, meeleven, meedenken. Waar gebed soms stil is en af en toe een beetje stuntelig. Waar geloof wordt doorgegeven, niet altijd door de liefste en mooiste woorden, maar door het goede voorbeeld. Door samen eten, samen vieren, samen volhouden. En de Kerk is de plek waar al die gezinnen samenkomen, met hun vreugde en hun zorgen, en ontdekken: Goddank … wij staan er niet alleen voor.

Laten we daarom vandaag bidden, dat onze gezinnen plekken van liefde mogen zijn. En dat wij als Kerk steeds meer een thuis worden, een familie waar ruimte is voor ieder mens. Ons kleine gezin thuis en onze grote familie van de Kerk mag heel het jaar door een soort kerststal zijn waar, in liefdevolle verbondenheid, Jezus Christus steeds opnieuw zichtbaar wordt. Amen.