Openingswoord

Van harte welkom bij de viering van de H. Eucharistie op de 21e zondag door het jaar. Ook al degenen, die via livestream me ons zijn verbonden, welkom.

Vandaag horen we Jezus spreken over de laatsten die eersten, en eersten die laatsten zullen zijn. Vertrouwde gelovigen, die altijd aanwezig zijn, worden niet herkend en moeten buiten blijven, ze huilen van verdriet en knarsetanden van woede, omdat vreemdelingen aanliggen als eregasten. Vreemdelingen als gasten op de eerste plaatsen in ons land.

Wat wil Lucas vandaag van ons? Is dit nog wel de blijde boodschap? Dat hangt af van onze positie, hoe wij in het leven staan. Voor vreemdelingen, uit welke streek dan ook, is dit zeker een blijde boodschap. Velen van hen zullen aanzitten in het koninkrijk Gods, zo staat er.

Voor bekenden, die hebben gegeten en gedronken met de Heer, maar die onrecht in standhouden, zijn dit harde woorden van afwijzing. Waar staan wij, gaat dit echt over ons?

Preek

Dierbare medegelovigen, Jezus trekt op naar Jeruzalem, de stad waar Hij zal sterven en verrijzen. Zo opent Hij de weg naar Gods hemelrijk, zo is Hij de Redder van de mensen. Die overtuiging straalt Hij uit. Daarom vraagt iemand Hem: “Heer, zijn het weinig die gered worden?” Wat een vraag! In die vraag klinkt mee: “ik kom als gelovige toch wel in de hemel”? En je zou ook nog kunnen horen: Als er maar weinigen zijn die gered worden, heeft het dan nog wel zin om gelovig te leven?

Jezus geeft een tweeledig antwoord: Aan degenen, die denken dat ze door hun gelovige levenswijze uitverkoren zijn om de nauwe poort binnen te mogen gaan, zegt Hij, dat ze moeten strijden. Toewijding en inzet zijn altijd nodig. Velen zullen niet worden gered, zo staat er.

Vervolgens zegt Jezus het nog radicaler. Als eenmaal de huisvader is opgestaan, (is verrezen) en dus binnen is in Gods rijk, dan zullen jullie buiten staan en aankloppen. Dan kunnen jullie alleen nog praten door het kleine luikje in de deur en roepen, dat jullie met Hem hebben gegeten en gedronken. Maar de huisvader zal zeggen: “Ik heb jullie niet gezien toen ik honger en dorst had en ook al degenen, die een dak boven hun hoofd zochten en die voortgejaagd werden van land naar land, van AZC naar AZC, ook zij hebben jullie niet gezien. Jullie hielpen niet, dus blijf maar buiten. Het komt overeen met de profetie van Jesaja, die zegt, dat de volkeren Gods luister zullen zien en God zullen dienen.

Jezus zegt dat de vreemdelingen uit alle volkeren zullen aanliggen aan de tafel met Abraham in Gods Rijk van Vrede.

Ik vroeg mij af of wij daar ook bij mogen zijn. Of horen wij bij degenen, die buiten staan en die door het luikje in de deur kijken, knarsetandend van woede?

Wat moeten we dan doe om gered te worden? Wat moeten we meer doen dan trouw naar de kerk gaan, onze belasting en onze kerkbalans te betalen?

Jezus, de huisvader, laat ons alleen binnen als we recht doen aan onze naaste. Dat is de kern! Als mensen gelovig en ongelovig, recht doen aan hun naasten, dan krijgen zij de eerste plaatsen.

Heeft het dan nog wel nut om naar de kerk te gaan en godsdienstig te leven? Ja natuurlijk, want om goed te weten, hoe we recht kunnen doen aan onze naasten, aan onze medemensen, mogen we samen lezen in de Bijbel. We lezen er verhalen over recht doen en over breken en delen.

We kunnen, als geloofsgemeenschap, elkaar daarbij helpen. Vandaag zegt het Evangelie ons te leren van de vreemdelingen in ons midden, hoe zij recht proberen te doen aan hun naasten, en dat doen ze, anders zouden ze niet binnen zitten in Gods rijk.

Ons land telt vele mensen, die uit den vreemde komen. Er zijn er die hier wonen en die hier met ons bidden. Sommigen kwamen om aan armoede en geweld in eigen land te ontkomen. Ze hebben het meestal niet gemakkelijk, vluchtelingen en asielzoekers. Soms worden ze behandeld als verdachten, ze moeten vaak zelf bewijzen, dat ze niet door eigen schuld moesten vluchten. Twijfel hieraan of berichten, dat hun land weer veilig is, zijn vaak redenen voor uitwijzing. Sommigen duiken dan onder in de illegaliteit, zonder recht op medische zorg of een uitkering.

Kunnen wij leren wat het betekent om elkaar recht te doen? Er zijn mensen onder ons, die vluchtelingen, asielzoekers hebben leren kennen, ze hebben opgezocht in het AZC of hier in de kerk hebben ontmoet en die door die ontmoeting een positieve ervaring rijker zijn geworden.

Net als de mensen in het evangelie, zijn we samen gekomen om met Christus onderweg te gaan. En wat moet je daarvoor niet vaak wat overwinnen. Niet zomaar de gewone dingen van alledag doen, maar christen zijn wil zeggen, een doel voor ogen hebben, hem volgen op onze weg door het leven, iedere dag opnieuw.

Als we met al die vragen in ons achterhoofd het evangelie nog eens lezen, dan kunnen we er geen aanstoot aan nemen, is de opdracht in het evangelie niet zo moeilijk.

Dan heeft het iets opbouwends, iets ondersteunend voor ons allemaal op de weg van Christus, dat Hij met ons mee wil gaan in ons leven van elke dag. Amen.