Tijdens de algemene audiëntie van 17 september legde paus Leo XIV uit dat we te midden van al ons rennen en zwoegen, mogen leren om stil te staan en af te wachten.

Op Stille Zaterdag ligt de Zoon van God in het graf. Het is de dag van de grote stilte, maar juist daar voltrekt zich het diepste mysterie van het christelijk geloof. Het is een stilte vol betekenis, zoals de schoot van een moeder die het ongeboren kind draagt – nog niet geboren, maar al wel levend.

Een nieuw graf

De evangelist Johannes vertelt ons dat Hij werd begraven in een tuin, in “een nieuw graf, waarin nog nooit iemand was neergelegd” (Joh. 19,41). Bij het begin van de schepping plantte God een tuin – en nu begint ook de nieuwe schepping in een tuin: met een gesloten graf dat spoedig zal opengaan.

Stille Zaterdag is ook een dag van rust. Deze rust is het zegel van het voltooide werk – het bewijs dat wat gedaan moest worden, ook echt is volbracht. Het is een rust vol van de verborgen aanwezigheid van de Heer.

Rennen

Wij vinden het moeilijk om stil te staan en te rusten. We leven alsof het leven nooit genoeg is. We rennen om te presteren, om onszelf te bewijzen, om geen terrein te verliezen. Maar het Evangelie leert ons dat stil kunnen staan een daad van vertrouwen is, die we moeten stellen. Stille Zaterdag nodigt ons uit om te ontdekken dat het leven niet altijd afhangt van wat we doen, maar ook van hoe we afscheid kunnen nemen van wat we hebben gedaan.

“Ware vreugde ontstaat uit wachten, uit geduldig geloof en uit hoop”

In het graf zwijgt Jezus, het levende Woord van de Vader. Maar juist in dat zwijgen begint het nieuwe leven te gisten. Zoals een zaadje in de aarde, zoals de duisternis vóór de dageraad. Zo kan zelfs onze ‘nutteloze’ tijd – de pauzes, de leegte, de onvruchtbare momenten – een schoot van verrijzenis worden. Elk door ons aanvaard zwijgen kan de voorbode zijn van een nieuw Woord. Elke opgeschorte tijd kan een tijd van genade worden.

Een God die wacht

Jezus, begraven in de aarde, is het zachte gelaat van een God die ruimte laat, die wacht, die zich terugtrekt om ons vrijheid te geven. Het is de God die vertrouwt, zelfs wanneer alles voorbij lijkt.

En wij leren op die Stille Zaterdag dat we geen haast hoeven te hebben om te verrijzen: eerst moeten we blijven, de stilte omarmen. Soms zoeken we snelle antwoorden, onmiddellijke oplossingen. Maar God werkt in de diepte, in het trage tempo van het vertrouwen. De zaterdag van het graf wordt zo tot de schoot waaruit de kracht van een onweerstaanbaar licht kan opborrelen – het licht van Pasen.

Dierbare vrienden, de christelijke hoop wordt niet geboren uit lawaai, maar uit het zwijgen van een liefdevol wachten. Zelfs in het graf bereidt God de grootste verrassing voor. En als we met dankbaarheid kunnen omarmen wat geweest is, zullen we ontdekken dat God, juist in het kleine en in de stilte, de werkelijkheid wil omvormen – door alles nieuw te maken met de trouw van zijn liefde.

Eeuwig leven

Ware vreugde ontstaat uit wachten, uit geduldig geloof, uit de hoop dat alles wat in liefde is geleefd, zeker zal verrijzen tot eeuwig leven. (Vertaling: Susanne Kurstjens)

Zie Katholiek Nieuwsblad