Reis zonder richting

Verdriet ontneemt betekenis en kracht aan het leven, dat dan een reis wordt zonder richting en zonder zin. Deze zo actuele beleving doet denken aan het beroemde verhaal in het Evangelie volgens Lucas (24,13-29) over de twee leerlingen die op weg zijn naar Emmaüs. Teleurgesteld en moedeloos verlaten zij Jeruzalem, waarbij ze de hoop opgeven die zij in Jezus hadden gesteld, die gekruisigd en begraven is. Alles lijkt verloren.

Op een bepaald moment voegt zich een vreemdeling bij hen. Het is de verrezen Jezus, maar zij herkennen Hem niet. Het verdriet benevelt hun blik, wist de belofte uit die de Meester meermaals had gedaan: dat Hij zou worden gedood en op de derde dag zou verrijzen. De onbekende voegt zich bij hen en toont interesse in wat ze zeggen.

Warmte van de hoop

Jezus luistert naar hen, laat hen hun teleurstelling uiten. Daarna verwijt Hij hun openhartig: “O onverstandigen, die zo traag van hart zijt in het geloof aan alles wat de profeten gezegd hebben!” (vers 25), en Hij toont hun aan de hand van de Schriften dat de Christus moest lijden, sterven en verrijzen. In de harten van de twee leerlingen herleeft de warmte van de hoop. En als het avond wordt en ze op hun bestemming aankomen, nodigen ze de mysterieuze metgezel uit om bij hen te blijven.

Ons leven wordt bepaald door talloze gebeurtenissen en ervaringen. Soms voelen we ons blij, soms verdrietig, dan weer vervuld of opgejaagd, tevreden of ontmoedigd. We zijn druk bezig, richten ons op het behalen van resultaten, en soms slagen we erin grote doelen te bereiken.

Paradox

Maar even vaak blijven we in onzekerheid leven, in afwachting van successen die maar niet komen of helemaal uitblijven. Kortom, we ervaren een paradoxale situatie: we willen gelukkig zijn, en toch is het moeilijk om dat op een duurzame manier te zijn. We voelen diep vanbinnen dat er altijd iets ontbreekt.

Dit diepe verlangen in ons hart vindt zijn uiteindelijke antwoord niet in macht of bezit, maar in de zekerheid dat er Iemand is die garant staat voor deze fundamentele drang van onze menselijkheid; in het besef dat deze verwachting niet teleurgesteld of vergeefs zal zijn.

Hoop

Die zekerheid is de hoop. Dat betekent niet gewoon positief denken: optimisme stelt ons vaak teleur, terwijl de hoop belooft én nakomt.

Broeders en zusters, de verrezen Jezus is de garantie van deze bestemming! Hij is de bron die onze dorst lest, de eindeloze dorst naar vervulling die de Heilige Geest in ons hart uitstort.

“Moge de onverwachte vreugde van de Emmaüsgangers
voor ons een liefdevolle herinnering zijn wanneer onze eigen weg zwaar wordt”

Jezus aanvaardt dat en gaat met hen aan tafel. Hij neemt het brood, breekt het en geeft het aan hen. Op dat moment herkennen de twee Hem… maar Hij verdwijnt meteen uit hun zicht (vgl. vers 30-31). En dan wordt alles duidelijk… Onmiddellijk laait de vreugde weer op. En ze keren meteen terug naar Jeruzalem om alles aan de anderen te vertellen.

Overwinning van het leven

“De Heer is werkelijk verrezen” (vers 34). In het woord ‘werkelijk’ ligt het zekere eindpunt van ons menselijk verhaal. Niet voor niets is dat de begroeting die christenen elkaar op Pasen geven. Jezus is niet in woorden verrezen, maar in daden, met zijn lichaam dat de tekenen van zijn lijden nog draagt — het eeuwige zegel van zijn liefde voor ons. De overwinning van het leven is geen holle term, maar een concreet feit.

Moge de onverwachte vreugde van de Emmaüsgangers voor ons een liefdevolle herinnering zijn wanneer onze eigen weg zwaar wordt. Het is de Verrezene die het perspectief radicaal verandert, door hoop te brengen die de leegte van verdriet opvult. Op de paden van ons hart wandelt de Verrezene met ons en voor ons.

Waakzaam

Broeders en zusters, laten we elke dag waakzaam blijven in het wonder van het Pasen van de Verrezene Jezus. Alleen Hij maakt het onmogelijke mogelijk! (Vertaling: Susanne Kurstjens)

Uit het Katholiek Nieuwsblad