Op donderdag 22 oktober gedenken we de heilige Paus Johannes Paulus II. Deze Poolse Paus wist wat verdriet was. Hij verloor jong zijn moeder, maakte oorlog en onderdrukking mee en werd later ernstig ziek. Toch bleef hij mensen moed inspreken: wees niet bang om Christus binnen te laten!

Voor hem was geloven een levende vriendschap met Jezus. Vanuit het gebed vond hij kracht om mensen te ontmoeten, onrecht aan te spreken en vergeving te schenken. Hij bezocht zelfs de man die hem op 13 mei 1981 had neergeschoten. Zo liet hij zien hoe krachtig Gods liefde kan werken.

Jongeren droeg hij bijzonder in zijn hart. Hij vertrouwde erop dat zij iets moois konden betekenen voor de Kerk en de wereld. Ook toen hij zelf oud en kwetsbaar werd, bleef zijn leven spreken: onze waardigheid verdwijnt niet wanneer onze krachten afnemen.

Zijn voorbeeld stelt ons een eenvoudige vraag: krijgt Jezus toegang tot ons gewone leven? Tot onze agenda, onze zorgen, onze omgang met anderen?

Laten we vandaag één deur openen. Door even stil te bidden. Door iemand aandacht te geven. Door een eerste stap naar verzoening te zetten.

We hoeven niet eerst volmaakt te worden. Christus wil vandaag met ons meegaan. Durven wij Hem binnenlaten?