Openingswoord

Beste medegelovigen, welkom in deze Woord- en Communieviering van de 2e zondag van de vasten. De vastenperiode, de veertigdagentijd, is een tijd van bekering, een tijd van genade. Het is een tijd ons gegeven, om God en Zijn bedoeling met ons leven, beter te leren kennen.

Vorige week hebben we het Evangelie over de beproevingen van Jezus in de woestijn gehoord. Vandaag lezen we het verhaal van Jezus gedaanteverandering, dat enkele apostelen, enkele dagen vóór Jezus intocht, lijden en sterven in Jeruzalem, meemaakten.

Zij zagen een verheerlijkte Jezus, samen met Mozes en Elia. Het is daarom goed om met Jezus de woestijn van het aardse leven in te gaan, om uiteindelijk aan te komen, bij Jezus, Mozes en Elia, in Gods hemels Koninkrijk.

Om aan te geven dat we regelmatig tekort schieten in het navolgen van Jezus, maken wij het stil in onszelf en bidden we samen de schuldbelijdenis, om de Heilige Communie waardig te kunnen ontvangen.

Overweging

Lieve medegelovigen, lieve medemens, dit weekend zijn we al weer in het 2e weekend van de Veertigdagen tijd. Het is een “heilige” tijd, waarin we erkennen dat we, in het navolgen van Jezus Christus, vaak tekortkomen. Ook al helpt het lezen van de Bijbel, het Woord van God, ons, om meer op Jezus te gaan lijken, toch krijgen we in deze heilige tijd de kans, de opdracht ,om ons in onze tekortkomingen te verdiepen, er verandering in te brengen en zo te groeien in ons christen zijn.

Zo is de navolging van Jezus in de veertigdagentijd onze weg, waarbij we als het ware met Jezus meegaan de woestijn in. Toen Hij na zijn doopsel door Johannes de Doper naar de woestijn ging, begon daar zijn beproeving als voorbereiding op zijn openbaar leven. Op onze manier maken we die veertigdagentijd met Hem mee. Jezus navolgend in de beproevingen in ons leven, als voorbereiding op ons leven in Zijn Hemels Koninkrijk.

In het Evangelie lazen we over de gedaanteverandering van Jezus. Jezus is op eenzame hoogte alleen met zijn drie favoriete leerlingen, Petrus, Jacobus en Johannes. Tijdens Zijn gedaanteverandering, verschijnen Mozes en Elia. Jezus gezicht straalde als de zon, en zijn kleed werd glanzend als het licht. Terwijl de apostelen er vol verwondering naar keken, klonk er vanuit een lichtgevende wolk een wonderbare stem Die zei: “Dit is mijn geliefde Zoon, aan wie ik vreugde beleef. Luistert naar Hem.”

Een fantastische ervaring, en ik kan me, met Petrus, voorstellen dat je zo’n gelukzalig, wonderlijk mooi moment wilt vasthouden. Maar Mozes en Elia verdwenen, en Jezus spoorde de apostelen aan weer naar beneden te gaan, het gewone leven in.

Zo’n geluksmoment wil je graag aan anderen vertellen, maar ik denk dat de apostelen amper gehoor zouden vinden. Ze zouden veel reacties van ongeloof krijgen. Daarom zei Jezus: “Praat er nog maar niet over, wacht er mee tot Ik gestorven en weer opgestaan ben”.

Wij christenen kunnen het verhaal in het Evangelie geloven, omdat wij de Bijbel lezen als door God gesproken. Het is Gods Woord dat ons boven ons zelf tilt als we het Woord van God aandachtig lezen en in ons opnemen. Door de gedaanteverandering geeft Jezus aan dat Hij ons in elke situatie, hoe duister ook, boven onszelf uit kan tillen naar een wereld van geluk, waarvan we geen vermoeden hebben. In ons verdriet kunnen we altijd aan Zijn verheerlijking en aan ons toekomstig leven bij Hem, te denken.

Tegelijkertijd geeft Jezus aan, dat we na een ervaring van geluk, van ons verwacht wordt, dat we het leven op pakken zoals het op ons afkomt. Feiten zullen niet veranderen, het verdriet en het lijden blijft er wel, maar we kunnen er beter mee omgaan omdat ons een hemelse gelukzaligheid, na ons aardse leven wacht. Het bewust ervaren van de goede, gelukkige momenten hoort bij ons leven, evenals lijden en verdriet. Jezus heeft het ons voorgeleefd. Zes dagen vóór Jezus met de leerlingen de berg opgaat vertelde Hij hen dat hij veel zou moeten lijden, dat hij ter dood gebracht zou worden en op de derde dag zou worden opgewekt.

De Gedaanteverandering van Jezus kunnen we denk ik ook zien als Gods meegaan op onze levensweg. Als alles duister is, kunnen we ons keren naar het Licht van Christus, het lichtend vuur dat nooit meer dooft. Als we in lijden en verdriet ons keren naar Jezus Christus kan het in een flits, lichter worden in ons gemoed en houden we vertrouwen in de toekomst. Want God zei niet alleen tot Jezus: ‘Dit is mijn geliefde Zoon”. Tegen ieder van ons zegt God: “Jij bent Mijn geliefde kind.” Kom uit je gepieker en verdriet en richt je op Mij.

Eigenlijk zijn we nu al gelukkige mensen omdat we naar Gods Woord luisteren en ernaar proberen te leven. We weten wat bidden is. In het bidden kunnen we Zijn stralende aanwezigheid ervaren en mogen we ervaren, dat Hij elke dag, elk moment van ons leven met ons meegaat. Amen.