Openingswoord

Beste medegelovigen, welkom in deze Woordviering in het weekend dat de kerk de Kruisverheffing viert.

De viering van de Kruisverheffing geeft de overwinning van Jezus aan, over de zonde en de dood, door zijn kruisiging. Het benadrukt hoe het kruis, door Jezus’ lijden, dood en verrijzenis, nu een teken is van redding en genade. Het herinnert, ons gelovigen, eraan dat het kruis niet alleen een symbool van lijden is, maar ook van hoop en verlossing.

We lezen straks in het Evangelie, over Nicodemus, een Farizeeër en een invloedrijke Joodse leider, lid van het Sanhedrin, die bekend staat om zijn nachtelijke ontmoeting met Jezus. Hij zocht Jezus op, eigenlijk een beetje stiekem, om meer te leren over de blijde boodschap van Jezus, die leidt naar het Koninkrijk van God.

Hij was een Schriftgeleerde die de wet van Mozes goed kende. Na de kruisiging, was hij een van degenen die Jezus begroef. Nicodemus, die net als Jezus in de joodse traditie was opgegroeid, zette zich niet af tegen de leer van Jezus, zoals veel farizeeën, maar stond open voor Gods aanwezigheid, in de verkondiging door Jezus.

Zo zijn wij met elkaar naar deze viering gekomen, om open te staan voor Gods aanwezigheid in ons leven.

Om straks de H. Communie waardig te kunnen ontvangen willen we, in onze vreugde om Gods Liefde voor elk van ons, onze zwakheden erkennen en proberen om niet meer te zondigen. Daartoe bidden we samen de schuldbelijdenis.

Overweging

Beste medegelovigen , lieve medemens. Dit weekend wordt het feest van “Kruisverheffing” gevierd.

In elke kerk zien we een kruisbeeld op of boven het altaar. Bij velen van ons hangt er in de kamer een kruis, en sommigen dragen ook een kruisje om de hals. Het steeds weer kunnen zien van een kruis, hoort bij ons gelovig leven, is belangrijk en heeft ons veel te zeggen.

Het kruis maakt ons ook niet bang, schrikt ons niet af.

Bij een uitvaart, wat voor de nabestaanden heel verdrietig is, begin ik altijd met: ” Laten we ons tekenen met het kruisteken. Het kruisteken als teken van lijden en dood, maar ook het teken van ons geloof in een leven na de dood, waarin wij mogen geloven door de kruisdood en de verrijzenis van Jezus Christus. In de naam van de Vader en Zoon en de heilige Geest. Amen.”

Maar ten tijde van Jezus was dat helemaal anders. Toen was het kruis een instrument van verschrikking en vernedering. Alleen slaven, staatsvijanden en zware misdadigers werden gekruisigd. En dat, het worden gekruisigd als een slaaf, het worden gekruisigd als een misdadiger, moest Jezus dus ondergaan, heeft Hij uit liefde voor ons gedaan. Zo heeft Jezus de wil van zijn en onze hemelse Vader volbracht. Zo heeft God zijn Liefde voor ons mensen zichtbaar gemaakt, want het kruis was niet het einde. Door de kruisiging heeft Jezus al onze zonden vrijgekocht. Maakte Hij ons vrij.

De dood aan het kruis, de vergeving van al onze zonden, was niet het einde van Gods grote liefde voor ons. Jezus verrees uit de dood, en opende zo voor ieder van ons de mogelijkheid tot een eeuwig leven in Gods Hemels Koninkrijk. Jezus heeft die vreselijke kruisdood overwonnen. Dus vieren we vandaag niet de kruisdood, maar, de weg van leven die Jezus is gegaan. Zijn liefde kende geen grenzen. Zijn Liefde was sterker dan de dood, dan haat, geweld en leugens. Het kruis toont ons dat ware grootheid niet ligt in macht, bezit of succes, maar in trouw, nederigheid en liefde.

Dat is geen boodschap die vanzelfsprekend is in onze wereld, en ook niet in ons eigen leven, want ieder van ons moet zijn kruis dragen. Vorige zondag hoorden we dat Jezus zei: “Wie zijn kruis niet draagt, kan mijn leerling niet zijn.” Dat klinkt ons zeker zwaar in de oren, maar we moeten er ook weer niet te lang over nadenken. We weten dat het waar en nodig is, dat we ons kruis moeten dragen. Ieder van ons draagt meer dan één kruis in zijn of haar leven. Dat kan ziekte zijn, of dood in de familie of de vriendenkring. Maar het kan ook spanning zijn in het gezin, ontrouw onder de partners, tegenslagen op het werk, armoede, eenzaamheid en nog zoveel meer dat het leven kan teisteren.

Zo hebben we ook ons kruis van onze fouten en tekortkomingen. We kunnen egoïstisch, ongeduldig, mensonvriendelijk en nog zoveel meer zijn.

Het feest van Kruisverheffing wil ons er echter aan herinneren dat we ons kruis niet alleen hoeven te dragen. Jezus is ons uit liefde voorgegaan. Hij heeft ons laten zien dat het kruis, hoe moeilijk ook, overwonnen kan worden. En Hij is niet de enige die ons daarbij helpt. Die hulp kan ook komen van familie en vrienden, van buren, van parochianen.

Om onszelf sterk te houden in moeilijke tijden, kunnen we ons spiegelen aan Jezus. Hij klaagde niet op het kruis, Hij veroordeelde degenen die Hem martelden niet, Hij schreeuwde zijn pijn niet uit. Hij aanvaardde, en dat kunnen wij ook doen. Het leven is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar we moeten ons ook inspannen om sterker te zijn dan het kruis van onze fouten en tekorten. We moeten sterker zijn dan egoïsme, dan onverschilligheid, dan veroordeling. Sterker, omdat we de weg van Jezus willen gaan.

Zo wordt het kruis een krachtig teken in de wereld. In een tijd waarin iedereen vaak zijn eigen weg gaat, verkondigt het kruis iets heel anders, namelijk dat liefde de sterkste kracht is. Als wij leren vergeven, als wij meevoelen met wie aan de rand staat, als wij trouw blijven waar het moeilijk wordt, dan verheffen wij het kruis midden in onze samenleving. En dat heeft Jezus ons voorgedaan.

Lieve mensen, laten wij bidden dat wij de moed vinden om ons kruis te dragen. Niet alleen, maar samen met Jezus en met elkaar. En laten we goed beseffen dat, als we ons kruis willen dragen, we aantonen dat we Jezus willen volgen in zijn woorden en daden van liefde en vrede. Amen.