Agatha had zich voorgenomen dit jaar écht te vasten. Niet alleen minder snoepen of geen wijn, maar iets dat haar hart zou raken, géén idee wat. Op Aswoensdag zette ze ’s avonds een leeg bord op tafel. Ze bleef ernaar kijken, terwijl de klok tikte en haar maag knorde. Ze zag haar volle agenda, haar snelle woorden, haar gewoonte gebeurtenissen negatief te interpreteren. Na een week viel haar oog op een vermoeide collega die altijd grapjes maakte, de buurvrouw die te lang in de regen stond, de stilte in haar eigen huis. Op een avond legde ze geen leeg bord neer, maar twee. Ze nodigde de buurvrouw uit om mee te eten. Het gesprek was eenvoudig, het eten ook. De weken gingen voorbij. Soms viel ze terug in oude gewoonten. Soms vergat ze haar stille moment. Maar ze begon steeds opnieuw en merkte dat haar hart een beetje zachter werd. Op de avond voor Pasen zette ze weer een leeg bord neer. Niet uit gemis, maar uit verwachting. Ze dacht aan alles wat in haar leegte was gegroeid: aandacht, geduld, verbondenheid, hoop, vergevingsgezindheid. Toen begreep ze iets wat ze zich niet eerder had gerealiseerd: vasten is geen verlies, maar ruimte maken. En in die ruimte kan nieuw leven beginnen.