Uit een preek van de heilige Augustinus, bisschop van Hippo († 430), over de beproeving van Abraham
Alles wat er geschreven is over Abraham, is zowel gebeurtenis als profetie
Alle geheimen van de heilige geschriften zijn groot en goddelijk. Toch zijn er geheimen die opmerkelijker en belangrijker zijn en ook meer onze aandacht opeisen; meer dan andere geheimen richten deze de gevallenen op en verzadigen de hongerigen. Ze verzadigen echter niet zo dat men walging gaat voelen; die verzadiging is zonder walging. Slechts de behoefte wordt opgeheven, er volgt geen afkeer.
Wie wordt niet getroffen door het bevel aan Abraham zijn enige zoon te offeren aan Hem, door wie die zoon beloofd was? En juist het feit dat het gebeurd is, zoals wij hebben gehoord, brengt ons ertoe te gaan zoeken naar de verklaring van dit geheim.
Abraham onze vader was in die tijd een gelovig man. Hij geloofde in God en dat geloof werd hem als gerechtigheid aangerekend, zoals de Schrift, zowel het Oude als het Nieuwe Testament, zegt. Hij ontving een zoon van zijn vrouw Sara, toen zij beiden reeds in hoge ouderdom waren en menselijkerwijze zonder enige verwachting.
Wat kunnen wij dan wel van God verwachten, voor wie niets te moeilijk is? Van God die grote dingen tot stand brengt, alsof het om iets kleins gaat, God die evenzeer doden opwekt als levenden schept?
Wat is moeilijk voor Hem die alles maakt door zijn Woord? Is het dan verwonderlijk dat Hij, die met het grootste gemak alles uit het niets heeft gemaakt, een zoon heeft gegeven aan bejaarden?
Alles wat er geschreven is over Abraham is zowel gebeurtenis als profetie, zoals de Apostel gezegd heeft: ‘Er staat geschreven dat Abraham twee zonen kreeg, een van de slavin en een van de vrije vrouw. Deze dingen zijn allegorisch bedoeld. De twee vrouwen zijn de twee verbonden’ (Gal. 4, 22.24).