Op 17 augustus 1945 verklaarde Soekarno (1901-1970) Nederlands-Indië onafhankelijk en ging het land verder onder de naam Indonesië. Dit wordt nog steeds elk jaar gevierd als Bevrijdingsdag. Bevrijd van Japan, nog niet van Nederland. Al een week of twee hingen hier in Tomohon de rood-witte vlaggen en vaandels uit en werd van alles opgeknapt. Dit jaar viel 17 augustus op een maandag. Ik moest toevallig vrijdag in het centrum zijn voor boodschappen en zag dat de voorbereidingen voor maandag waren begonnen. Een enorme tribune werd opgebouwd en winkels aan de overkant van de weg verdwenen achter een scherm. De tribune was voor de elite en er was plaats voor een jury.

Maandag was de jaarlijkse parade van scholen, die werden beoordeeld door die jury. De hoofdweg was afgesloten. Vond ik wat vreemd, maar de reden werd snel duidelijk. Ik vond al dat er veel volk en vooral kleine kinderen bij die tribune waren verzameld. Er bleek een kleine parade voor de allerjongsten te worden gehouden. Afhankelijk van financiële draagkracht waren kinderen in passende kleding gestoken. De jongens in een soort militair uniform met grote petten. Enkelen hadden er een trommel bij. Zij misten uiteraard wel het ritmegevoel, maar dat deed aan hun enthousiasme niets af. De meisjes droegen fantasierijke en vooral kleurige jurken. Meestal op de groei gemaakt, hier en daar sleepte de zoom over de weg. Op de 17e zelf zou om 11.00 uur de traditionele parade plaatsvinden. Het werd 12.15 uur toen de eerste hoogwaardigheidsbekleders in auto’s naar de grote tribune werden gebracht. Daarna een parade militairen, nogal jong, ik denk aan ‘in opleiding’. Mannen en vrouwen met een aparte manier van marcheren. Nog eens een zestal auto’s en eindelijk kon de parade van start. Allereerst was er een vlagdrager, gevolgd door een spandoek van de school. Daarna varieerde het per school. Er waren (vaak traditionele) dansen en/of vaandelzwaaiers. Een enkele school had zijn eigen fanfare en er waren scholen waarvan een aantal leerlingen zelf muziek maakten. Iedereen marcheerde keurig mee onder begeleiding van het onderwijzend personeel. Ik stond een eindje vóór de jury mooi in de schaduw te kijken. Af en toe stopte de stoet om de ingestudeerde dansjes aan de jury te tonen. Het begon best wel lang te duren, dus ben voortijdig naar huis gegaan. Daar was het ook feest met spelletjes voor de jeugd. Bij ons in de straat werd het feest afgesloten met, hoe kan het anders, een tent en buffet.

Simon van der Gulik