Preek op 01-11-2026, hoogfeest Allerheiligen jaar A, Pastoor Frank Domen
Openingswoord
Beste medegelovigen, welkom op dit feest van Allerheiligen! Vandaag vieren wij al die mensen, die bij God hun bestemming hebben bereikt: ouderen, jongeren en kinderen, mensen die, net als wij, hun weg moesten vinden, keuzes maakten en leerden om op Jezus te vertrouwen. Hun leven laat zien: ook wij kunnen heilig worden.
De apostel Johannes, de schrijver van het boek Apocalyps, het laatste boek van de Bijbel, schrijft over een engel, die andere engelen toeroept, dat zij geen schade aan de aarde en de zee mogen toebrengen “voordat wij de dienstknechten van onze God met het zegel op hun voorhoofd getekend hebben.”
Een zegel geeft aan bij wie iets hoort. Gods zegel draagt de boodschap: jij hoort bij Mij, Ik ken je en laat je niet los. Bij onze doop is het kruis op ons voorhoofd getekend. Wij behoren aan Christus toe. Wat anderen ook van ons vinden, die verbondenheid mag ons moed geven, juist in deze rumoerige tijden.
Wij mogen die verbondenheid zichtbaar maken door de manier waarop wij leven: door eerlijk te zijn, iemand te vergeven en op te komen voor wie wordt buitengesloten. De heiligen helpen ons daarbij met hun voorbeeld en hun gebed. Met zo veel voorsprekers in de hemel mogen wij vol vertrouwen vragen om Gods overvloedige barmhartigheid.
Want wij weten, dat onze keuzes van de afgelopen week niet altijd bij Jezus pasten. Daarom keren wij ons hart naar Hem toe. Erkennen wij waarin wij tekortgeschoten zijn en bidden wij samen de schuldbelijdenis.
Openingsgebed
Laat ons bidden. Almachtige eeuwige God, Gij laat ons vandaag de verdiensten van al uw heiligen in één plechtige viering gedenken. Wij bidden U: schenk ons uw overvloedige barmhartigheid, waarnaar wij verlangend uitzien, omdat een ontelbare menigte voor ons ten beste spreekt. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon, die met U leeft en heerst in de eenheid van de heilige Geest, God, door de eeuwen der eeuwen. Amen.
Peuter-, Kinder- en TienerWoordDienst
Preek – Nu al Gods kinderen
Broeders en zusters, wij zijn als mensen nog volop in ontwikkeling. Als wij jong zijn, ontdekken wij onze talenten en vragen wij ons af welke kant ons leven opgaat. Als wij ouder worden, komen nieuwe vragen in ons op: wat kan ik nog betekenen, wat ligt er nog voor mij weggelegd? Te midden van al die vragen zegt Johannes: “Nu reeds zijn wij kinderen van God.” Dus voordat wij weten wat wij zullen worden, mogen wij weten van Wie wij zijn. Onze hemelse Vader heeft ons lief en nodigt ons uit om vanuit die liefde te leven.
Johannes schrijft vol verwondering dat wij kinderen van God genoemd worden, en het ook werkelijk zijn. Door ons doopsel zijn wij opgenomen in het leven van Christus. Wij mogen met Hem tot God zeggen: Vader. Wij hebben toegang tot zijn goddelijk Hart, ook wanneer wij zelf moeilijk woorden vinden voor wat er in ons omgaat. Ons gebed hoeft geen indrukwekkende toespraak te zijn; wij mogen eenvoudig vertellen – zo uit ons hart – waar wij naar verlangen, waar wij tegenop zien en waarvoor wij dankbaar zijn. Zo groeit er een band, die ons hele leven kan dragen.
Wij hebben toekomst
“Wat wij zullen zijn, is nog niet geopenbaard”, schrijft Johannes vervolgens. Er ligt dus een toekomst voor ons, die wij nog niet kunnen overzien. God ziet mogelijkheden in ons, die wij zelf nog nauwelijks vermoeden. Wij kunnen groeien in moed, geduld, in vrijheid om het goede te doen. Onze zwakheden vertellen nooit het hele verhaal over ons leven.
Dat geeft ruimte om met vertrouwen verder te gaan. Ook wie al veel jaren achter zich heeft, is voor God iemand met toekomst. Onze bestemming reikt immers verder dan wat wij hier op aarde kunnen bereiken. Wij zijn geroepen om eens helemaal te leven in zijn liefde, bevrijd van zonde en dood. Vandaag vieren wij de heiligen, bij wie die belofte al werkelijkheid is geworden. Hun vreugde is ook onze toekomst.
Steeds meer op Hem lijken
Johannes zegt zelfs, dat wij aan God gelijk zullen zijn, omdat wij Hem zullen zien zoals Hij is. Wij blijven zijn schepselen, maar mogen volledig delen in zijn leven en liefde. Alles wat ons hart nu nog voor God en medemens afsluit, zal dan verdwenen zijn. Wij zullen God kennen zonder de twijfel, die ons soms bezighoudt en Hem liefhebben zonder de verdeeldheid, die wij nu in onszelf en in Kerk en Samenleving ervaren.
Daar begint iets van wanneer wij tijd maken voor Jezus. In het Evangelie leren wij zijn Hart kennen en in de Eucharistie ontvangen wij Hemzelf. Wie met Hem verbonden blijft, kan steeds meer op Hem gaan lijken. Zoals vriendschap invloed heeft op onze manier van denken en leven, zo vormt ook onze omgang met Jezus ons van binnenuit.
Liefde krijgt handen en voeten
Stel dat wij hard hebben geleerd voor een examen – op school of voor een omscholingscursus – en toch een onvoldoende halen, terwijl anderen mooie cijfers hebben. Dan kunnen wij gaan denken, dat wij minder waard zijn. Juist op zo’n moment mogen wij ons herinneren: wij zijn kinderen van God, en onze waarde hangt niet af van een cijfer. Vanuit dat vertrouwen kunnen wij bekijken wat er misging, hulp vragen en opnieuw aan de slag gaan. Het geloof geeft ons moed om te groeien, zonder dat iedere tegenvaller een oordeel over ons hele leven wordt.
Of wij merken bij de kassa dat wij te veel geld terugkrijgen. Wij kunnen het stilletjes houden, maar wij kunnen ook eerlijk zeggen dat er iets niet klopt. Misschien ziet niemand wat wij doen, toch kiezen wij ervoor betrouwbaar te zijn. Wanneer Jezus zegt: “Zalig de zuiveren van hart”, nodigt Hij ons uit om van binnen en van buiten dezelfde mens te zijn. Zo krijgt ons geloof betekenis in een gewone winkel: wij oefenen ons in eerlijkheid en groeien in de vrijheid om het goede te kiezen.
Veel verwachten van het leven
De zaligsprekingen wijzen ons de weg naar een leven dat vrucht draagt. Jezus noemt de barmhartigen, de zachtmoedigen en de mensen, die verlangen naar gerechtigheid zalig, gelukkig. Hun liefde heeft toekomst, ook wanneer zij weinig applaus krijgen. Zelfs verdriet sluit ons niet buiten zijn belofte: wie treurt, zal getroost worden.
Daarom mogen wij verlangen naar heiligheid. Wij hoeven daarvoor geen ander mens te worden met andere talenten of een ander karakter; wij mogen met alles wat ons gegeven is Jezus volgen. Johannes verbindt die hoop met een zuiver leven. Wie uitziet naar God, wil nu al ruimte voor Hem maken en loslaten wat de liefde beschadigt.
Laten wij dus veel verwachten van ons leven met God. Wij mogen leren, dienen, genieten van het goede en na een verkeerde keuze opnieuw beginnen, gedragen door zijn vergeving. De Vader kent ons, Christus gaat met ons mee en de heilige Geest werkt in ons, iedere dag opnieuw. Nu al zijn wij Gods kinderen, en de volle schoonheid van die werkelijkheid wacht nog op ons. Amen.