De eerste reeks catecheses van dit jaar wijdt paus Leo XIV aan de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie. Op 14 januari sprak hij over Dei Verbum en het belang van vriendschap met God.

Vandaag beginnen we ons te verdiepen in Dei Verbum, over de goddelijke openbaring. Het gaat om een van de mooiste en belangrijkste documenten van het Concilie. Om ons in te leiden kan het helpen de woorden van Jezus in herinnering te brengen:

“Ik noem u geen dienaars meer, want de dienaar weet niet wat zijn heer doet, maar u heb Ik vrienden genoemd, want Ik heb u alles meegedeeld wat Ik van de Vader heb gehoord” (Joh. 15,15).

Dit is een fundamenteel punt van het christelijk geloof, waaraan Dei Verbum ons herinnert: Jezus Christus verandert radicaal de verhouding van de mens met God. Voortaan zal het een relatie van vriendschap zijn. Daarom is de enige voorwaarde van het nieuwe verbond de liefde.

Zijn kinderen

God is God en wij zijn schepselen. Maar met de komst van de Zoon opent het verbond zich naar zijn uiteindelijke doel: in Jezus maakt God ons tot kinderen en roept Hij ons op om aan Hem gelijk te worden in onze weliswaar kwetsbare menselijkheid.

De God van Genesis ging reeds om met de eerste mensen door met hen in dialoog te treden. Wanneer deze dialoog door de zonde wordt verbroken, houdt de Schepper niet op zijn schepselen te zoeken en telkens opnieuw een verbond met hen te sluiten.

Nieuw en eeuwig verbond

In de christelijke openbaring, wanneer God zich om ons te zoeken vlees maakt in zijn Zoon, wordt de onderbroken dialoog definitief hersteld: het verbond is nieuw en eeuwig, niets kan ons scheiden van zijn liefde.

‘Als Jezus ons roept om vrienden te zijn, laten wij deze oproep dan niet onbeantwoord’

De openbaring van God heeft dus het karakter van vriendschap. Zoals bij de ervaring van menselijke vriendschap verdraagt zij geen zwijgen, maar leeft zij van de uitwisseling van ware woorden.

Bondgenoot

Dei Verbum herinnert ons hier ook aan: God spreekt tot ons. Zo openbaart God door tot ons te spreken zichzelf als bondgenoot, die ons uitnodigt tot vriendschap met Hem.

In dit perspectief is de eerste houding die wij moeten cultiveren het luisteren, opdat het goddelijke Woord onze geest en ons hart kan binnendringen. Tegelijk zijn wij geroepen om tot God te spreken.

Daaruit volgt de noodzaak van het gebed, waarin wij geroepen zijn de vriendschap met de Heer te beleven en te onderhouden. Alleen wanneer wij met God spreken, kunnen wij ook over Hem spreken.

Onze redding

Als Jezus ons roept om vrienden te zijn, laten wij deze oproep dan niet onbeantwoord. Laten wij haar aanvaarden, zorg dragen voor deze relatie, en wij zullen ontdekken dat juist de vriendschap met God onze redding is. (Vertaling: Susanne Kurstjens)

Uit het Katholiek Nieuwsblad