Openingswoord

Beste medegelovigen, welkom in deze Woord- en Communieviering in het 32e weekend door het jaar, waarin we de kerkwijding vieren, van de basiliek van Sint Jan van Lateranen. De kerkwijding van de Sint-Jan van Lateranen, de kathedraal van Rome, wordt jaarlijks gevierd om de toewijding van deze basiliek, als zetel van de bisschop van Rome, te herdenken. De viering benadrukt de eenheid van de Latijnse Kerk met de paus.

In de eerste lezing, in de brief van Paulus aan de christenen van Korinte, lezen we dat ons lichaam ook een tempel van God is, waarin de heilige Geest woont. Deze tempel heeft Jezus Christus als sterk fundament.

In het Evangelie lezen we dat Jezus alles, wat niet in een tempel, wat niet in Gods huis hoort, krachtig verwijdert. Op vragen van zijn leerlingen legt Hij uit, dat zijn eigen tempel, zijn lichaam, nadat men die heeft afgebroken, na drie dagen herbouwd zal zijn. Veel om over na te denken.

Omdat wij vaak niet beseffen dat God onze Vader is en van ons houdt, waardoor we vergeten ons hart te openen voor God, vragen wij Hem en elkaar om vergeving. We bidden samen de schuldbelijdenis.

Overweging

Beste medegelovigen, lieve medemens, in het huis van God hoort iedereen welkom te zijn, maar zoals we in het Evangelie lazen, joeg Jezus, de verkopers van runderen, schapen en duiven, en ook de geldwisselaars, de tempel uit. Hij zei: “Weg met dit alles! Maakt van het huis van mijn Vader geen markthal!”

De tempel, het centrum van de Joodse wereld en het huis van God voor de volken, was een verlengstuk van de markt geworden. Jezus windt zich daar geweldig over op, omdat er zo, in het huis van God, geen plaats meer is, waar mensen onvoorwaardelijk bij Hem te gast kunnen zijn, om Hem daar, in alle rust, te kunnen ontmoeten.

Het beeld van “de tempel”, Gods huis, kunnen we verplaatsen naar onze menselijke ziel. Als we God daar willen ontvangen, moeten we ervoor zorgen dat onze ziel opgeruimd en schoon is. Dat betekent, dat onze ziel, zo goed als mogelijk, vrij moet zijn van onze ondeugden, onze tekortkomingen, onze wereldse beslommeringen en onrust.

God wil niets liever dan bij ieder van ons zijn intrek nemen, maar is liever niet in een ruimte waar veel afleiding is, waar er geen aandacht kan zijn voor elkaar. Gods grootheid en liefde heeft een ruimte nodig, die stil is, waar Hij zich welkom voelt. Waar Hij niet, als het ware struikelt over alles wat niet bij Hem en daardoor ook niet bij ons hoort.

Dan zegt Hij, tegen ons, wat Hij tegen de veehandelaren, de duivenverkopers en geldwisselaars zei: “Ruim dat allemaal op!” God heeft de ziel van de mens gemaakt als een plaats waar Hij alleen met ons wil wonen. Weg dus met alles waar Hij over kan struikelen.

Het betekent niet, dat we maar moeten afwachten of God bij ons wil komen. Als we God graag willen ontvangen en ontmoeten in onze ziel, moeten we Hem wel uitnodigen. God zal zich nooit aan iemand opdringen, hoe graag Hij ook bij iedere mens wil zijn.

Als wij graag willen, dat God bij ons komt, kunnen we Hem gewoon gastvrij uitnodigen. Zoals we dat ook doen, als we iemand bij ons thuis uitnodigen: we ruimen wat op, we zorgen ervoor dat het schoon en gezellig is, en dat iemand zich welkom voelt.

En dat opruimen van de ziel kan bestaan: uit het nadenken over onze ondeugden, over wat we in doen en laten beter kunnen doen, over denk ik genoeg na over mijn relatie met God, mijn hemelse Vader en Schepper, doe ik mijn best om tussentijds, door middel van gebed, contact met God te hebben. Als we daar over nagedacht hebben, gebiecht hebben, en ons best blijven doen om het goede te doen, is er een vreugdevolle , gastvrije ruimte, in ons hart, in onze ziel als God bij ons komt.

Het kan zijn dat er momenten zijn dat we ons zelf niet thuis voelen in onze ziel, omdat we eenzaam, verdrietig of angstig zijn. Laten we dan denken aan wat Jezus ons in dit Evangelie heeft geleerd, en steeds weer proberen om in onze ziel ruimte te maken voor God. Hij zal die ruimte vullen met zijn Liefde, Vrede en Nabijheid. Amen.