In het evangelie van dit weekend vertelt Jezus over een wijngaard, die aan dienaren, aan ons mensen, wordt toevertrouwd. Die wijngaard is ons gegéven: het is de wereld, onze omgeving, ons eigen leven, waar goede en mooie vruchten (daden!) zichtbaar kunnen/moeten worden. Een wijngaard heeft echter ook bescherming nodig, moet veilig zijn, nodig voor het geluk en welzijn van de mensen die er werken. Daarom is in het evangelie sprake is van een omheining om de wijngaard, dus van begrenzing, van grenzen. We zouden bij grenzen kunnen denken aan de Tien Geboden: hard-nodige grenzen voor een gezonde maatschappij die ook wijngaard is. In een gezonde maatschappij wordt niet gedood, niet gestolen, niet gelogen, er heerst geen jaloezie, er is geen sprake van ontrouw, er wordt geen kwaad met kwaad vergolden. Onze Heer en God heeft arbeiders nodig om van zijn schepping weer een prachtige wijngaard te maken, waar het goed werken én toeven is. En het ‘loon’ dat de eigenaar geeft, is prima: vrede, vreugde, vriendschap – waardevast – in tijd en eeuwigheid.