Een oude tuinman was eigenaar van een prachtige boomgaard. Dagelijks liep hij langs zijn bomen. Sommige bomen stonden vol rijpe vruchten, andere groeiden langzaam. Helemaal achteraan stond een kleine appelboom die jaar na jaar nauwelijks iets voortbracht. De buren zeiden tegen de tuinman: “Waarom houd je die boom nog? Hij kost alleen maar ruimte. Hak hem om en plant een nieuwe.” Maar de tuinman glimlachte. “Nog niet,” zei hij. “Misschien heeft hij alleen wat meer tijd nodig.” Hij gaf de boom extra water, maakte de grond los en strooide mest rond de wortels. Weer ging een jaar voorbij. Nog steeds waren er maar enkele appels. Opnieuw kwamen de buren. “Zie je wel? Hij verandert nooit.” De tuinman antwoordde:

“Jullie zien alleen de takken. Ik kijk ook naar de wortels. Groei die je niet ziet, is ook groei.” En inderdaad, het jaar daarop gebeurde iets bijzonders. De boom bloeide uitbundig. In de herfst hingen de takken vol met de mooiste en zoetste appels van de hele boomgaard. Toen zei de tuinman: “Als ik mijn geduld had verloren, had deze boom nooit laten zien waartoe hij in staat was.” Zo is ook God met ons. Wij willen vaak snel resultaat: vandaag veranderen, vandaag geloven, vandaag vergeven. Maar God kent onze wortels. Hij weet hoeveel tijd een mens soms nodig heeft om te groeien. Hij geeft steeds nieuwe kansen, blijft voor ons zorgen met zijn liefde en wacht geduldig tot wij vrucht dragen. Dat betekent niet dat God onverschillig is. Integendeel: zijn geduld is een teken van zijn liefde. Hij geeft ons de tijd om terug te keren, om fouten te herstellen en opnieuw te beginnen. Zoals de apostel Petrus schrijft: “De Heer talmt niet met zijn belofte… Hij heeft geduld met u, omdat Hij wil dat niemand verloren gaat, maar dat allen tot inkeer komen.” (2 Pe. 3,9) Soms zijn de mooiste vruchten juist het resultaat van de langste wachttijd.