Jaar C, Zevende zondag van Pasen

Zevende paaszondag Johannes 17, 20-26 (Hnd 7; Apk 22)

De Heer is ten hemel opgevaren. Nu gaat de hemel dicht. En tot ons wordt gezegd: ‘Blijf niet naar de hemel staren.’ Wacht nog even en bid om de naderende komst van de Geest, om dan volop aan het werk te beginnen: op de aarde. Zo is het goed verdeeld. God in de hemel; ook zijn Zoon nu: in de hemel. En wij: op de aarde.

Hoe onverwacht zijn dan de lezingen van de liturgie van vandaag, zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren. Wij hadden iets kunnen verwachten in de zin van: bezinning, gebed, voorbereiding op de komst van de Geest, om dan inderdaad volop aan het werk te gaan op aarde. Maar in de drie lezingen gaat het alweer, opnieuw en volop over de hemel, over: ook wij, ook mensen in de hemel.

Stefanus zegt: ‘Ik zie de hemel open.’ Johannes, de oude ziener; zegt: `Ik hoorde een stem uit de hemel.’ Dezelfde Johannes getuigt in zijn evangelie, hoe Jezus zijn ogen ten hemel slaat en bidt: ‘Mogen allen één zijn, zoals Gij Vader in Mij en Ik in U’… ook in de hemel dus.

Prachtige en diepzinnige lezingen zijn dat voor een mystiek gezelschap. Maar komen ze bij meer gewone mensen niet veeleer over als wereldvreemde Bijbelteksten? En dit binnen amper enkele dagen na het feest van de katholieke actie, dat toch niet zonder reden samenvalt met Hemelvaart.

Mensen van de actie, ook die van de katholieke actie, verwijten nogal eens aan geloof en kerk, aan Stefanus en Johannes dat zij altijd maar te pas en te onpas met hun hemel komen aandragen als een vlucht voor de menselijke realiteiten, de reële menselijke problemen als lijden en armoede, oorlog en verknechting.

Het zal wel een toeval zijn dat Hemelvaartsdag in dezelfde maand, niet zelden in dezelfde week en soms op dezelfde dag valt als 1 mei: het ene én het andere feest van de arbeid, de actie.

Is er een verschil tussen beide? En die vraag kun je in het algemeen stellen: is er een verschil tussen christelijk en niet-christelijk engagement op welk gebied dan ook? Te denken valt aan: beroep, gezin, maatschappij, onderwijs, cultuur, wereldwijde ontwikkelingshulp…

Het uiteindelijke antwoord op deze vraag zou weleens kunnen zijn: de hemel. Als christen kun je er nu eenmaal niet onderuit. De hemel, zoals Bijbel en geloof ons die aanreiken, blijft nu eenmaal fundament van onze inspiratie en doelgerichtheid van onze inzet. Maar daarom hoeft het nog geen vlucht te zijn van de aardse, de menselijke realiteit, integendeel. Is er immers bijvoorbeeld een realistischer levensmoment dan de dood? Wat doe je met dat ‘reële’ leven van je in het licht van de dood? Zonder hemel lijkt het maar weinig. Maar met de hemel als perspectief ga je realistischer, menselijker dan ooit denken en werken aan de toekomst. Zo deed Stefanus het toch, in het licht van de dood; evenals de oude ziener van de Apocalyps. Net zoals Jezus zelf het heeft gedaan, in het licht van zijn dood.

Over de dood heen schenkt de hemel perspectief voor alle menselijke vragen en taken en opgaven.

Allereerst neemt – zoals bijvoorbeeld in de schriftlezingen van vandaag – dit perspectief de vorm aan van een gebed. Driemaal, in elk van de lezingen, gaat het over een gebed.

In de eerste lezing bidt Stefanus om vergeving voor zijn beulen: ‘Reken hun deze fout niet aan, Heer.’ In de tweede lezing is dit minder expliciet het geval, maar je hoort er duidelijk in doorklinken een gebed tot de Heer (`Kom, Heer Jezus’) om zegen en bemoediging voor de armen en lijdenden, voor de minsten der mensen: wie dorst heeft, kome; wie wil, neme het water des levens om niet.

In de derde lezing, het evangelie, beluisterden wij Jezus’ hogepriesterlijk gebed om éénheid.

Dit bidden is geen vrijblijvende aangelegenheid waarbij voor de rest alles overgelaten wordt aan Gods genade. Dit bidden zet aan tot, vormt de basis van evenveel menselijke actie, inzet, christelijke actie, engagement.

Niet enkel bidden om vergeving. Maar tegelijk werk maken van verzoening.

Niet enkel bidden voor de noodlijdenden onder ons. Maar tegelijk vanuit een geloof in de zin van het leven ondanks alle tegenschijn, perspectief schenken aan de minsten der mensen.

Niet enkel bidden om eenheid. Maar tegelijk werken aan de eenheid onder alle mensen, zusters en broeders van elkaar, kinderen van eenzelfde Schepper en Vader.

Het derde van deze drie, de eenheid, zal worden gerealiseerd op voorwaarde van de eerste twee: verzoening enerzijds en eerbied voor de kleinen en de armen anderzijds.

Steeds even concreet en actueel is de problematiek, de politieke problematiek van de sociale zekerheid. Het kan niet anders dan het centrale thema zijn op het ene én het andere feest van de arbeid, de actie. De discussie die daarbij gevoerd wordt, betreft de rol van de gemeenschap in de zorgverstrekking aan vooral de hulpbehoevenden, de zieken, de bejaarden: die mensen die dicht bij de hemel staan en die – precies zij – zoveel zorg vanwege de aarde nodig hebben. In het debat staan niet de christenen en niet-christenen tegenover elkaar, maar staan christenen tegenover medegelovigen, zoals evenzeer niet-christenen tegenover niet-gelovigen.

Mogen zij niet vergeten dat niet de harde, maar de verzoenende taal de christelijke taal is, van welke zijde dan ook.

Mogen zij niet vergeten dat het niet om henzelf te doen is en hun grote gelijk, maar om de minsten, de weerlozen, de hulpbehoevenden: dat zij hen niet gebruiken, maar dienen.

Mogen zij niet vergeten dat allen tot eenheid zijn geroepen: de wetgever en de rechteiser, de voor- en tegenstanders van maatschappelijke systemen, en tussen beiden in de weerlozen om wie het gaat; zij allen, misschien niet en nooit elkaars gelijken voor de aarde, maar nu reeds en steeds meer elkaars gelijken voor de hemel. In het licht van de open hemel wordt inderdaad de menselijke levenstaak geïnspireerd en gemotiveerd, tegelijk verabsoluteerd en gerelativeerd.

Laat ons in datzelfde licht verder eucharistie vieren, dat zondagse stukje hemel op aarde: waar gebeden wordt om verzoening, zodat verzoening kans maakt om reëel te worden in de uren van elke eendere dag, in de dagen van elke komende week;

waar gebeden wordt voor de armen, de lijdenden, de minsten der mensen, zodat rechtvaardigheid kans maakt reëel te worden in onze directe omgeving en in de verste wereldlanden;

waar gebeden wordt om eenheid, zodat broederlijkheid, eerbied, genegenheid, vriendschap geen holle woorden blijven, maar dagelijkse bekommernis en wereldwijde inzet;

waar ten slotte iedereen aan dezelfde tafel eet van hetzelfde brood, zodat de liefde waarmee de Vader de Zoon heeft liefgehad, in ons geboren wordt, opgroeit en leeft, sterker dan alles, sterker dan de dood, op aarde als in de hemel.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x