Jaar A, Palmzondag

Palmzondag – Inleiding

Als na Jezus’ kruisdood de leerlingen van Emmaüs tijdens hun trieste thuisreis hun verhaal doen aan de toevallige onbekende die zich bij hen heeft aangesloten – dat was weliswaar na zijn verrijzenis, maar voor de Emmaüsgangers was het nog geen Pasen geweest – spraken zij over Jezus als zijnde een groot profeet.

Ook na zijn dood was Hij dat voor hen. Maar ze hadden er méér van verwacht: dat Hij het Koninkrijk zou vestigen. En dat was dus niet gebeurd. Integendeel, Hij was uit de weggeruimd, op instigatie nog wel van de eigen religieuze leiders, die Hem daarmee officieel als goddeloos en als zondaar brandmerkten. Desondanks bleef Hij voor de mensen van Emmaüs een groot profeet. Maar de verwachte realisaties waren uitgebleven, de droom was stukgeslagen. Even later mochten zij ervaren dat Hij nog leefde, dat Hij de dood overwonnen had, dat Hij verrezen was.

Wat heeft dit samengebalde paasverhaal te maken met palmzondag? Palmzondag is noch min noch meer het eerste deel van het Emmaüsverhaal, tot waar het zijn eerste climax bereikt. Jezus van Nazareth, een groot profeet in de ogen van God en het volk: als Hij optrekt naar Jeruzalem, mag je wel denken dat het moment er is waarop de droom in vervulling zal gaan, waarop de verwachting zal worden ingelost van de vestiging van het Rijk van vrede en gerechtigheid. Zijn volgelingen en heel veel mensen juichen Hem toe. Applaus voor de Koning: hosanna, bravo! Gezegend die komt in de naam van God!

Liturgie is vergelijkbaar met toneel: een gebeuren dat met woorden en handelingen wordt voorgesteld. Maar onmiddellijk vallen enkele fundamentele verschilpunten op.

Ten eerste dat het om historische gebeurtenissen gaat, werkelijkheden uit het verleden weliswaar, maar toch werkelijkheden waar theater vaak of veelal fictie brengt.

En ten tweede dat er bij liturgie in tegenstelling tot theater in principe geen toeschouwers zijn. Iedere aanwezige doet mee, speelt mee, viert mee.

Op deze palmzondag kijken wij niet zomaar naar een film of reportage over de blijde intocht van Christus in Jeruzalem. Wij brengen die niet enkel aanwezig in onze herinnering. Liturgie is gedachtenisviering. Dat betekent dat wij deelnemen aan, meedoen met de huldiging van Jezus’ volgelingen en aanhangers op dat koninklijke moment in zijn leven. Met hen juichen wij Hem toe. Applaus voor onze Koning: gezegend Jezus, de profeet op wie al onze verwachting rust: dat Hij het is die Gods droom over mens en wereld in vervulling zal doen gaan.

Er is uiteraard een onderscheid tussen de mensen van het eerste uur die dit in levenden lijve meemaakten, en de acteurs nu die het in gedachtenis vieren. Daarmee is zeker niet gezegd dat het voor ons minder realiteitswaarde zou hebben dan voor hen, zoveel eeuwen geleden.

Het grote verschil is dat wij op dit moment reeds weet hebben van wat erna komt, weet hebben van de rest van het Emmaüsverhaal: van de afwijzing van Jezus door de religieuze leiders die zou voeren naar lijden en kruis (het tweede deel van het Emmaüsverhaal). Maar ook dat wij nu reeds weet hebben van het derde deel van hetzelfde verhaal: dat Hij die gestorven en begraven is, op de derde dag verrezen is uit de doden.

Onze hulde op deze palmzondag betreft zowel de profeet van de verwachting alsook reeds de Gekruisigde, afgewezen en uit de weg geruimd, maar zelf consequent gebleven in zijn trouw en Godsverbondenheid. En ten derde omvat deze palmhulde onlosmakelijk de huldiging van de levende Heer die de dood heeft overwonnen en die verrezen is. Hoe zinvol is daarom de volkse naam van palmzondag: palmpasen!

Zo ook vormt dit voorspel van de palmliturgie één geheel met de woordliturgie van het lijdensverhaal en met de maaltijdliturgie van de Levende in ons midden aanwezig.

Gezegend die komt in de naam van God. Hosanna in den hoge.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x