Elke dag ging een waterdrager naar de rivier om water te halen voor zijn meester. Aan een juk droeg hij twee emmers. De ene emmer was zo goed als nieuw, de andere was oud en lek. Daarom was de helft van deze oude emmer telkens leeg als de waterdrager thuiskwam. Dat deed de oude emmer verdriet. Op een dag zei de deze tegen de waterdrager: “Meester ik schaam me.” “Waarom?” vroeg de waterdrager. “Omdat ik niet kan doen wat de andere emmer kan. Die levert u dagelijks een volle emmer water, terwijl ik onderweg steeds water verlies.” De waterdrager zei dat hij zich dat al langer realiseerde, maar de lekkende emmer niet wilde vervangen. “Zijn die mooie bloemen langs de weg je dan nooit opgevallen? Ze groeien alleen maar aan jouw kant. Enige tijd geleden heb ik daar zaad uitgestrooid, en jij hebt ze elke dag begoten. Nu kan ik er voor mijn vrouw een prachtig boeket bloemen van plukken.“ Beide emmers zorgden op hun manier voor levenskwaliteit. Een verhaal over het belang van water én over het belang van mensen die oog hebben voor de goede kanten van wat onvolkomen is.