Op een koude ochtend zat een jonge mus te trillen op een hoge tak. Een harde wind bepaalde het weer en door de sneeuw was geen voedsel zicht- en vindbaar. Mussen denken natuurlijk niet als mensen doen, maar een gevoel van God-verlatenheid, onmacht, wanhoop … is dat bekend in de mussenwereld? Wie weet?! Een oudere, misschien wel door de hemel gezonden, andere mus herinnerde (wie weet hóe?) de trillende mus aan de woorden van Jezus, die dit weekend voorgelezen worden in de kerk. “Geen mus wordt vergeten door God, de Schepper van al wat leeft. En geen enkele mus valt op de grond buiten de wil van de Vader”. Toen beide vervolgens niet naar de hemel, maar naar beneden keken, zagen ze een vrouw broodkruimels strooien in haar tuin. Er was genoeg voor twee! “Tja,” zei mus met Bijbelkennis, “wees dus niet meer bezorgd”. En dat zouden de mensen ook niet moeten doen. Het leven is nu eenmaal vol vreugde en verdriet, vol ziek en zeer, geboren worden en sterven, wandelen hand in hand door het menselijk leven. Er is goed en kwaad. Het is nu eenmaal zo. Maar hoe gaan we er mee om? Hoe reageren we op al die verschillende wisselingen? Welke houding kiezen we? Al wat gebeurt, al wat níet gebeurt, heeft diepe zin.