Een moment van stilte en verwachting

Vlak vóór we te Communie gaan, gebeurt er iets bijzonders in de Mis: het wordt even stiller, ingetogener, alsof alles zich verzamelt in één moment, en dan horen we de priester zeggen: “Zalig zij die genodigd zijn aan de maaltijd des Heren…”. Dat is geen gewone aankondiging, maar een uitnodiging die rechtstreeks uit het evangelie komt, waarin wij worden aangesproken als mensen die geroepen zijn om bij God te komen.

Niet zomaar een uitnodiging

We krijgen wel vaker uitnodigingen: voor een feestje, een etentje, een afspraak, en meestal bedenken we dan of het uitkomt, of we zin hebben, of het ons past. Maar deze uitnodiging is anders, want hier nodigt Christus zelf ons uit, niet voor iets tijdelijks, maar voor zijn eigen maaltijd, waarin Hij zichzelf geeft als voedsel voor ons leven. Dat betekent dat we hier niet alleen iets ontvangen, maar dat we worden binnengeleid in een relatie met Hem.

“Heer, ik ben niet waardig…”

Na die uitnodiging antwoorden wij met woorden die misschien bescheiden klinken: “Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt…”, en toch zit daar iets heel krachtigs in, want wij erkennen dat wij niet perfect zijn, dat wij tekortschieten, dat wij God niet “verdienen”, en juist daarom is het zo bijzonder dat Hij toch komt. Het is geen beloning voor goede mensen, maar een gave voor mensen die Hem nodig hebben.

God komt naar ons toe

Wat hier gebeurt, is eigenlijk omgekeerd aan wat wij vaak denken: wij gaan niet eerst helemaal op orde zijn en dan naar God toe, maar God komt naar ons toe, midden in ons leven zoals het is. De Communie is dus geen eindpunt van onze inspanning, maar een beginpunt van iets nieuws, een ontmoeting waarin Christus zelf ons wil raken en veranderen.

Een persoonlijke ontmoeting

Voor ons als jongeren en jongvolwassenen kan dit moment heel persoonlijk worden, juist omdat het zo stil en eenvoudig is, want terwijl de rij naar voren langzaam in beweging komt, mogen wij ons voorbereiden in ons hart. Misschien met een korte gedachte, misschien met een eenvoudig gebed: “Heer, kom in mijn leven.” Het hoeft niet ingewikkeld te zijn, maar wel echt.

Niet automatisch, maar bewust

Het is makkelijk om in de flow mee te gaan, gewoon opstaan, naar voren lopen, ontvangen en weer teruggaan, maar dit moment nodigt ons uit om het anders te doen: bewust, met aandacht, met verlangen. Want wij gaan niet zomaar iets halen, wij gaan Iemand ontmoeten.

Genodigd en gezonden

En misschien is dat wel het mooiste van deze woorden: wij zijn genodigd, en dat is al een groot geschenk, maar tegelijk worden wij door die ontmoeting ook veranderd en gezonden om verder te leven met wat wij hebben ontvangen. De Communie stopt niet bij het altaar, maar gaat met ons mee naar buiten, naar ons dagelijks leven.

Dan wordt deze uitnodiging geen vaste formule meer, maar een echt moment van ontmoeting, waarin wij ontdekken dat wij welkom zijn bij God, en dat Hij ons dichter bij zich wil brengen dan wij ooit hadden durven denken.