“Geef vrede in uw Naam en maak ons één” – elkaar de vrede geven, vrede die van God komt

Na het Onzevader en het embolisme bidt de priester: “Heer Jezus Christus, Gij hebt aan uw apostelen gezegd: vrede laat Ik u, mijn vrede geef Ik u…”, en even later klinkt de wens: “Geef vrede in uw Naam en maak ons één.” Dat is geen gewone vrede zoals wij die soms bedoelen – even geen ruzie, even rust – maar de vrede van Christus zelf, een vrede die dieper gaat en die ons hart raakt, juist ook als het leven niet rustig is.

Geen losse handdruk

Daarna nodigt de priester ons uit om elkaar de vrede te wensen, en dat moment kennen we allemaal: we draaien ons om, geven elkaar een hand, soms met een glimlach, soms wat aarzelend. Maar dit is méér dan een vriendelijk gebaar. Wij geven elkaar niet zomaar onze eigen vrede, maar de vrede van Christus, die wij zojuist in het gebed hebben ontvangen. Het is dus eigenlijk een klein, zichtbaar teken van iets groots dat van God komt.

Eén worden als gemeenschap

Wat hier gebeurt, is heel bijzonder: jongeren en ouderen, mensen die elkaar kennen en mensen die elkaar misschien nog nooit hebben gezien, staan even niet als losse individuen naast elkaar, maar als één gemeenschap. We zeggen als het ware tegen elkaar: “Wij horen bij elkaar, omdat wij bij Christus horen.” Dat maakt de Kerk tot iets levends, iets dat verder gaat dan alleen samen in één gebouw zijn.

Ook als het niet vanzelf gaat

En misschien is dit wel juist het moment dat ons raakt, want vrede geven is niet altijd makkelijk. Soms zit er spanning, soms onbegrip, soms zelfs pijn tussen mensen. En toch zegt Jezus: “Mijn vrede geef Ik u.” Dat betekent dat wij niet hoeven te wachten tot alles perfect is, maar dat wij juist in onze gebrokenheid die vrede mogen ontvangen en doorgeven. Het is geen toneelstukje, maar een kleine stap van vertrouwen: “Heer, geef mij uw vrede, zodat ik die kan delen.”

Verbonden met de Communie

De vredeswens staat niet los in de Mis, maar bereidt ons voor op de Communie. Want straks gaan wij allemaal hetzelfde Lichaam van Christus ontvangen. Dan kunnen we niet langs elkaar heen leven of elkaar negeren. De vrede die wij elkaar geven, helpt ons om met een open hart naar de Communie te gaan, als mensen die met elkaar verbonden zijn.

Een moment om echt te kiezen

Voor ons als jongeren en jongvolwassenen kan dit moment een echte kans zijn om bewust mee te doen. Niet automatisch even een hand geven, maar echt even kijken naar de ander, misschien iemand die je niet kent, en in je hart denken: “De vrede van Christus voor jou.” Dat maakt het gebaar klein en tegelijk groot, eenvoudig en toch diep.

Vrede om mee verder te gaan

Als de Mis doorgaat, verdwijnt dit moment weer naar de achtergrond, maar de vrede die wij ontvangen en delen, is bedoeld om mee te nemen naar buiten, naar ons dagelijks leven, naar school, werk, vrienden en familie. Daar krijgt het pas echt betekenis, wanneer wij proberen die vrede ook daar concreet te maken, in hoe we spreken, luisteren en omgaan met anderen.